Layla ~ 1 ~ Het Testament

Als Layla met Fleur bij het huis van Frank en Beth arriveert, ziet ze tot haar verbazing meerdere auto’s voor de deur staan. ‘Wat is dit? Is er een verjaardag? Gatsie Fleur, waarom heb je dat niet gezegd?’

‘Het is geen verjaardag’. Fleur pakt haar tas uit de kofferbak en geeft Layla die van haar aan. ‘Je ziet het zo’.

‘Zo? Ik zie het zo? Waarom moet ik iets zo zien?’

‘Houd op met vragen’, zucht Fleur.

‘Moet jij zeggen’, sist Layla. Ze is moe en geïrriteerd. Voor de zoveelste keer heeft ze tentamens niet gehaald. Haar herkansingen wel, maar dat is ten koste gegaan van haar nieuwe vakken. Weer moet ze een tentamenweek in met extra tentamens en ze wordt het inmiddels zat. Fleur doet extra vakken en ze haalt ze allemaal met gemak. Al werkt ze er hard voor, maar dat doet Layla ook.

‘Kom mee, Lay’. Fleur blijft gelukkig rustig en ze weet van Layla’s moeizame resultaten. ‘Ik mag niets zeggen’.

Layla stapt met Fleur binnen. In de hal zetten ze hun tassen neer en lopen vervolgens naar de woonkamer die vol zit. Naast Frank en Beth ziet Layla Anton en Victoria Ten Cate en Florian en Cynthia Haghenaer. ‘Wat is dit?’

‘Ga zitten, Layla’. Beth wijst naar een plek op de bank naast Cynthia. ‘We hebben iets met je te bespreken. Je bent 21 jaar geworden dit jaar en het is nu tijd’.

‘Tijd?’ Herhaalt Layla aarzelend.

‘Het gaat om het testament van je ouders, Lay’. Fleur legt haar arm om Layla heen. ‘Ik wilde het je niet eerder zeggen, maar was al zo uit je doen. Door de hele situatie met Cedric, was het nog niet de tijd om je dit voor te leggen. Je had het al zo moeilijk’.

Met een zucht gaat Layla zitten. ‘Is hun testament zo schokkend dan?’

Frank schraapt zijn keel en neemt het woord. ‘Niet zozeer. Alleen kan ik mij voorstellen dat je niet wist dat Anton, Florian en ik daarbij betrokken zijn’.

‘Dat wist ik wel’. Het blijft een moment stil. ‘Natuurlijk wist ik dat, Julio en ik werden bij alle beslissingen van papa en mama betrokken. We waren de enige familie’. Layla kijkt om zich heen en ziet Florian een map pakken die hij vervolgens aan haar geeft.

‘Je was nog jong. Ze hebben ons, Frank, Anton en mij, behoorlijk toevertrouwd in het beheer van hun persoonlijke zaken. Ik ben blij dat ik jou nu eindelijk kan geven waar jij recht op hebt. Wie weet geeft het je ook rust’.

‘Rust?’ Layla zit Florian naar de map knikken en ze opent deze. In de map ziet ze een klein boekje en een groot schrift. De dagboeken van haar ouders. Ze hapt lichtjes naar adem en strijkt met haar hand over de kaft van het boek en het schrift. Vervolgens opent ze een andere map waar een verklaring in zit. De verklaring leest ze door. Over haar schouder leest Fleur mee. Allebei blijven ze een poos stil. Layla voelt de arm van Fleur meer om haar heen. ‘Hier kan ik niets mee’, fluistert Layla na een tijdje. ‘De boekjes zijn mooi. Ik ga ze meteen lezen. Alleen het kapitaal is niet voor mij, maar voor Marquez’.

‘Pardon?’ Anton Ten Cate schiet overeind en ook Frank en Florian kijken verbaasd naar Layla.

‘Ik ben niet herenigd met de familie. Het kapitaal is niet voor mij’.

Jacky ~ 5 ~ Samen

Twee weken heeft ze Beau gegeven. Natuurlijk weet ze dat ze op hem kan rekenen. Ze weet alleen niet of ze op zichzelf kan rekenen. Haar leven is zo gevuld met haar activiteiten om haar modellenbestaan te onderhouden. Het constante trainen om haar figuur te behouden. In tegenstelling tot veel andere modellen, lukt het Jacky niet altijd om zich aan een dieet te houden. Door haar sportactiviteiten weet ze haar figuur goed te houden, maar daardoor is ze vaak weg van huis. In Nederland is ze vaak te vinden in de dansschool in Amsterdam of in Rotterdam. Doordat haar ouders in de buurt van Utrecht wonen, moet ze veel reizen. Maar tot haar verrassing probeerde Beau haar zoveel mogelijk te brengen en te halen. Dan hebben ze toch hun tijd samen. Ze merkte dat hij een manier probeerde te vinden om toch bij haar te zijn. Voor haar vertrek naar Londen, zitten ze samen op de bank in het huis van haar ouders. Ondertussen leest Jacky een briefing door voor haar volgende opdracht. Het is geen standaard fotoshoot, maar een promotiefilm voor een sportmerk. Beau leest nieuwsgierig over haar schouder mee.

                  ‘Heb je weleens gedacht over acteren?’ Zijn lippen gaan door haar haren. Het is duidelijk hoe blij hij is om bij haar te zijn.

                  Jacky leunt naar hem toe. ‘Ja. Zo nu en dan doe ik ook kleine workshops, maar ik heb nog geen tijd gehad voor een uitgebreide cursus of opleiding’. Ze kijkt hem aan. ‘Het modellenwerk is altijd voor gegaan’.

                  ‘Ik denk dat je het prima kan. Vroeger deed je ook altijd mee met de theatervoorstellingen van de school. Ik was je grootste fan’, fluistert hij in haar oor.

                  ‘Dat is mama’, grinnikt Jacky.

                  ‘Oke je een na grootste fan’, bekent Beau. ‘Maar denk erover, Jack. Ik denk dat je er geschikt voor bent’.

                  Jacky legt haar papier op schoot. ‘Dat vind je goed?’

                  ‘Ja, waarom niet. Het modellenwerk gaat steeds onvoorspelbaarder worden voor je. Het is goed een extra plan te hebben en het acteren lijkt me een mooi verlengde’.

                  ‘Hoe kan jij dat weten?’ Jacky moet lachen. Zover ze weet zit Beau niet in de modellenwereld of in de acteurswereld.

                  ‘Een ex-vriendinnetje’.

                  Een ogenblik staart Jacky naar Beau. Het moet er een keer van komen. Het verleden van Beau. Ze heeft het lange tijd proberen weg te drukken. Lange tijd was hij bekend als een playboy. Altijd maar de mooiste meiden aan zijn zijde. De een bleef langer dan de ander. Soms leken ze serieus en hij heeft ook samengewoond met een meid. Het ging uit, omdat ze vreemd was gegaan. Blijkbaar was Beau niet levendig genoeg. Bij het noemen van een ex-vriendin ziet ze zijn gezicht een beetje betrekken. Blijkbaar gaat het om deze vriendin. ‘Die was actrice’.

                  ‘Model, soort actrice, niet heel serieus. Niet zoals jij. Dat had ik verkeerd ingeschat’.

                  ‘We hebben allemaal dat soort momenten’, zegt Jacky geruststellend.

                  ‘Jij ook?’

                  ‘Ja, maar zonder samenwonen’.

                  ‘Hmm. Je spreekt die kerels niet meer?’

                  ‘Niet op die manier. Ik ben met jou’.

                  ‘Ben je dat?’

Jacky lacht naar hem. ‘Ja, Beau dat ben ik’.

Jacky ~ 4 ~ Twee weken

Als Jacky wakker wordt, ziet ze Beau naast haar liggen. ‘Je geeft niet op he’. Ze veegt in haar gezicht. Hoe vertrouwd de jongen ook is voor haar. Een vaste relatie ziet ze niet zitten. Zich hechten. Eigenlijk mist ze hem altijd en dat zal meer worden als ze hem nog meer toelaat.

                  ‘Ik wil je niet dwingen, Jack. Ik pakte het verkeerd aan’. Beau gaat weer zitten. ‘Gaat het weer? Moet ik water voor je halen?’

                  ‘Wat wil je dan van me?’

                  ‘Ik wil dat je mijn vriendin wordt. Al jaren ben ik mezelf voor de gek aan het houden. Heb ik vriendinnen gehad, maar ik vergeleek ze altijd met jou. Ik haal even water. Zelf kan ik het ook wel gebruiken. Ik ben zo terug’.

                  Zwijgend blijft Jacky op haar bed zitten, terwijl Beau van bed stapt en de kamer verlaat. Natuurlijk beseft ze de waarheid in zijn woorden. Alleen heeft ze het gevoel hem niets te kunnen bieden. Door alle onrust dat in haar woedt. Ze kan niet lang op een plek blijven. Altijd zal ze willen reizen en ze zal Beau nooit geheel kunnen toelaten zoals ze dat bij haar vriendinnen ziet. Alle losse flirts die ze de afgelopen jaren heeft gehad, voelen voor prettig genoeg. Prettig genoeg, dat zegt het eigenlijk al. Diep van binnen wilt ze meer. Verlangt ze ook naar een lieve vriend, een die voor haar klaar staat. Waar ze op kan rekenen. Dat is altijd Beau geweest. Ze houden elkaar altijd op de hoogte van elkaars veroveringen. Als hij serieuze verkering had, dan hield ze zich op de achtergrond en verloor ze zichzelf in diverse ongepaste affaires. Mocht ze met Beau werkelijk de serieuze stap willen nemen, dan wilt ze eerlijk tegen hem zijn. In haar wereld zal hij de diverse veroveringen tegen het lijf lopen. Dan wilt ze geen geheimen. Jacky weet veel van Beau, maar Beau niet van Jacky. Alhoewel, de zwaarste dingen, daar weet hij het meeste van. De uitzondering die zij is in het gezin van geadopteerde kinderen. Haar broers en zusje hebben inmiddels zowaar contact gevonden met hun biologische familie. Ouders, grootouders, broers en zusjes, zelfs tantes, ooms, neven en nichten. Bij Jacky is het leeg. Geen namen, geen achtergrond, helemaal niets. Nadat haar zusje Gia herenigd was, pakte Jacky haar werk als model nog serieuzer aan en kwam ze zo min mogelijk naar Nederland. Het contact voelt voor haar te pijnlijk. Net als nu. Ze wordt afgeleid door de deur en Beau komt weer binnen.

                  ‘Iedereen is al weg, op je ouders na natuurlijk’. Hij geeft haar een glas water.

                  Jacky pakt het aan en neemt een paar slokken. De waarheid. Je kan er zoveel mee doen. Voor jezelf houden, delen, gebruiken, misbruiken. Of er voor weglopen. Jacky koos voor het laatste. Al was de waarheid voor velen geen geheim, ook voor Beau niet. Haar verleden als vondelinge is bij iedereen bekend, alleen wordt nu duidelijk wat het werkelijk betekent. Het zijn en ermee leven, zijn twee verschillende dingen. Allebei voelen ze onmogelijk om te dragen. ‘Ik ben hier nog twee weken’, begint Jacky. ‘Heb jij de tijd?’

                  Op Beau’s gezicht verschijnt een hoopvolle lach. ‘Alle tijd, zelfs meer’.

                  Maar Jacky legt haar vinger op zijn lippen. ‘Twee weken, meer vraag ik niet’.

                  ‘Goed. Twee weken’.

Jacky ~ 3 ~ Beau

Met haar koffie zit Jacky op een van de banken in de tuin van haar ouders. Op haar schoot heeft ze een boek liggen, maar het lukt haar niet te lezen. Dagdromend staart voor zich uit en merkt niet dat er bezoek aan komt lopen.

‘Jack?’

Verward kijkt ze opzij en ziet ineens Beau van Loevenhout. De beste vriend van haar broer James. Ze kent hem al haar hele leven. Regelmatig komt hij op de verjaardagen en dit keer helpt hij met de voorbereidingen van het feest. Hartelijk begroet ze hem. ‘Hoe is het met je?’

‘Goed, zeker nu ik jou weer zie’. Hij laat een brede grijns zien. Beau is een lange jongen. Donkerblond haar, blauwe ogen, atletisch lichaam door het vele tennissen. Hij heeft zelfs op professioneel niveau getennist, maar koos uiteindelijk toch voor zijn studies Bedrijfskunde en Internationale Betrekkingen. Van James bleef ze op de hoogte van het leven van Beau en Beau op de hoogte van die van haar. Plagend duwt ze haar elleboog in zijn zij. ‘Ik ben blij je weer te zien. Hoe lang blijf je in Nederland’. Beau tuurt naar het huis.

‘Twee weken’.

‘Dat is kort’.

‘Ik blijf meestal een weekend’, zegt Jacky met een frons.

Beau gaat op het bankje zitten en pakt haar boek. ‘Alice Walker. Je weet jezelf wel op te beuren. Hebben we deze niet gelezen voor school?’

‘Klopt, maar toen was ik er minder bewust mee bezig. Nu wel. Ik lees meer door het modellenwerk’.

‘Grappig, je zou denken dat modellen niet lezen’. Plagend geeft hij een knipoog en dit keer geeft ze hem een duw wat ontaard in een onverwachte maar verlangende kus. Zij armen legt hij om haar heen. ‘Ik moet je iets zeggen, ik ben hier niet voor James. Maar voor jou’.

‘Ik w…’ Ze kan haar zin niet afmaken.

‘Jack. We hebben allebei onze dingen, maak je geen zorgen’.

‘Ik wil model zijn, Beau’.

‘Dan blijf je model’.

‘Dat werkt niet’. Met een zucht leunt Jacky tegen de rugleuning van de bank.

‘Natuurlijk wel. Er zijn zoveel stellen waarbij de partners regelmatig naar het buitenland moeten, dat is geen uitzondering meer tegenwoordig en voor mij zeker niet’.

Jacky durft Beau niet aan te kijken, ze houdt haar gezicht naar beneden en peutert aan de kaft van haar boek. Ze voelt een kus van Beau op haar voorhoofd.

‘Dat je blijft zitten, is voor mij al een antwoord. Tot straks Jack, ik ga nu naar James om hem het goede nieuws te vertellen’. Met grote stappen loopt hij naar het huis.

‘Wat ga je doen?’ Jacky springt op en probeert hem bij te houden. Dat is voor haar onmogelijk en Beau staat al in de woonkamer bij James. ‘Zeg nou niets’.

‘Soms heb je gewoon een duwtje nodig, Jack’. Hij wilt haar hand pakken, maar Jacky laat hem los.

‘Ik heb niets nodig, van niemand’. Boos vertrekt ze naar haar kamer, waar ze haar muziek op zet. Meteen mist ze haar modellenleven. De snelle wereld die haar afleidt van alle chaos in haar hoofd. Daarom wilt ze liever niet thuis zijn. Op haar bank verbergt ze haar hoofd tussen haar armen, haar knieën opgetrokken. Ineens voelt ze een hand op haar knie en ze ziet nu het ernstige gezicht van Beau. Zwijgend trekt hij haar naar hem toe en ze gaan samen op de bank liggen. Hij zegt of vraagt niets, maar houdt haar vast tot ze bedaard is.

 

Jacky ~ 2 ~ Irina

Na het eten gaat Jacky haar moeder helpen in de keuken. Haar broers en zus heeft ze even gevraagd haar alleen te laten met Irina. Ze hebben elkaar al lang niet meer gezien en ze wilt graag even bijpraten.

‘Is alles een beetje op orde voor het grote feest?’ Jacky is naar Nederland gekomen voor het 40-jarig huwelijksfeest van haar ouders. Het wordt gegeven op de boerderij en zoals gewoonlijk vraagt het alle organisatie-kwaliteiten van haar moeder. Maar die knikt dapper haar hoofd.v

‘Ja hoor. Er is genoeg en jij bent er’. Irina geeft haar dochter een por in haar zij.

‘Natuurlijk ben ik er. Bij dit soort feesten ben ik er altijd. Ik mis nooit een verjaardag…’

‘Meisje meisje, kalm. Ik plaag je’. Onderzoekend kijkt Irina haar aan. ‘Je zou denken dat het modellenleven je harder zou maken’.

Om zich af te leiden probeert Jacky een schaal schoon te schrobben. ‘Dat zit niet in mijn aard. Ik heb de vertrouwde shows en opdrachten’. Ze glimlacht naar haar moeder. ‘Tot nu toe werkt het op deze manier’.

‘Zijn er geen nieuwe opdrachten gepland?’

‘Ik heb een opdracht aangenomen voor een zelfstandige fotograaf, meer projectfotografie, voor kunstwerken. Dat ga ik wel meer doen, maar meer voor fotografen die ik ken’.

‘Dat klinkt goed’

Jacky ruimt de vaatwasser verder in. Ze merkt de bedachtzame blikken van haar moeder. ‘Wat is er?’

‘Het is niet vaak, maar ik vraag me hetzelfde af als je vader’.

Dit maakt Jacky aan het lachen. ‘Het settelen? Dat had ik al door, dat is niet een vraag van papa. Die weet dat het vanzelf komt. Maar aan de ene kant bevalt het reizen me wel. Ik vind het goed van plek te veranderen’.

‘Meen je dat nou?’

Jacky knikt. ‘Ik ben daar nog niet aan toe’.

‘Om je te hechten’.

Zoals altijd is Jacky geraakt door de grijsblauwe ogen van haar moeder, die zo uitzonderlijk zijn met haar Indische achtergrond. ‘Mama…’

‘Het is goed, meisje. Als je het zo oplost. Met mooie plekken en modellenwerk, dan steun ik je. Niet met drugs en lugubere oorden’.

‘Nee mama’.

‘Geen drugs?’

‘Nee’.

‘Mannen?’

Jacky haalt haar schouders op. ‘Een beetje’.

‘Goed zo’.

Dit keer schiet Jacky in de lach met haar moeder.

Een lieve knuffel volgt. ‘Het liefst houd ik je langer hier, Jacky. Maar je moet je eigen pad volgen. Onze deur staat altijd open. Onthoud dat’.

Dit keer knikt Jacky alleen. Ze wilt niet meer terug naar dit huis, nog steeds wilt ze rondreizen. Als ze te lang op een plek is, dan krijgt haar verdriet meer ruimte in haar hoofd en dat is juist iets wat ze wilt voorkomen.