Layla ~ 2 ~ Zijn hart

Het kapitaal is niet voor mij. De woorden blijven zich in het hoofd van Frank Vlorensteijn herhalen. De dag is volledig anders verlopen. Hij had gehoopt eindelijk het leven van Layla Marquez om te kunnen keren. Haar eindelijk rust te geven met het kapitaal dat nog beheerd werd door Florian, Anton en hem. Maar natuurlijk wist Layla meer van het kapitaal van Marquez en zij, Layla Marquez, kon daar niet bij. Natuurlijk had ze het kunnen opeisen. Alleen Marquez zou dit niet accepteren. Layla zou alleen aanspraak hebben op het kapitaal als ze volledig opgenomen zou zijn geworden in de familie Donkersloot, de familie van haar moeder. Op initiatief van de familie Donkersloot. Als zij haar ware familie zijn, dan waren ze hier en dan zou ze ook toe mogen treden tot de familie Marquez met haar kapitaal.

Dit keer staat er geen glas whisky op de armleuning van zijn stoel. Hij wilt zijn hoofd helder houden. Bedenken hoe hij ervoor kan zorgen dat hij Layla’s leven kan verbeteren als Frank Vlorensteijn. Als hij uit het raam kijkt, ziet hij zijn eigen spiegelbeeld in het raam. De grote Frank Vlorensteijn. Hij is op de hoogte van deze naam. Hij weet ook wie met deze naam is begonnen. Layla Marquez. Vanaf het begin had hij dat al door. De kleine Layla noemde hem altijd grote Frank. Het was niet moeilijk te raden. Hoeveel ze voor hem heeft gedaan, zelfs tijdens haar eigen moeilijke jaren. Blijf groots, grote Frank.

Zo groots is hij niet. Nog steeds heeft hij Layla niet kunnen herenigen met haar beide families. Hij faalt. Altijd bij Layla. Net als bij Ella, haar moeder. Ella. Als hij in zijn hart kijkt, dan weet hij de waarheid. Dat zei Ella altijd over haar eigen vader. Ze ging nooit smeken om terug te komen. Zij wist de waarheid. Vlorensteijn wist de waarheid. Donkersloot geloofde de smerige roddels die verspreid werden over Ella, de oudste dochter en hij zette haar op straat.

Zijn hart. Zijn hart. Frank rekt zich uit. Zijn rug. Zijn nek. Buigt zijn rug en strekt zijn armen voor zich uit. Als je in je hart kijkt, dan weet je de oplossing lieve Frank. Zijn hart. Al jaren luistert hij daar niet meer naar. ‘Wat zegt mijn hart?’ fluister Frank zacht, terwijl hij zijn ogen op de vloer van zijn werkkamer houdt. Langzaam staat hij op uit zijn stoel, loopt naar zijn kast en haalt een boek uit een la. Het boek ligt verborgen onder een stap oninteressante mappen. Het oude fotoboek met ook de foto’s van Ella Donkersloot.      In gedachten bladert hij door het boek tot hij een foto tegen komt. Van Ella en hem samen. Het was zijn verjaardag. Een paar weken voor Beth in zijn leven verscheen. Een paar weken na zijn afschuwelijke ervaring in de kelder van zijn ouders, door de achterlijke fout van zijn broers. Ella. Layla. Hij bergt het boek weer op en zoekt Layla op die in haar kamer in de nis zit.

Ze hoort hem binnenkomen en direct schitteren haar bijzondere groene ogen zijn richting op. Haar donkerbruine haren vallen golvend over haar schouders. Afwachtend draait ze naar hem toe, haar benen hangen over de bank heen.

Met een zucht gaat Frank naast haar zitten. ‘Donkersloot is niet hier. Vlorensteijn wel. Wij zijn hier. Ik ben hier. Ik laat je niet meer gaan, Layla Marquez. Ook als ik de wereld over moet reizen om jou bij Vlorensteijn toe te laten dan doe ik dat. Ik weet dat het Donkersloot moet zijn, die dit doet. Ik weet dat ik je daarmee Marquez niet kan geven, maar ik doe het. Jij hoort bij Vlorensteijn. Vlorensteijn is er voor jou. Ik ben er voor jou. Het spijt me, van alles’.

Eindelijk durft hij Layla aan te kijken. Bij het zien van haar mooie verdrietige lach, voelt hij zich warm worden. Het is een gevoel die hij nooit meer wilt loslaten.

Layla ~ 1 ~ Het Testament

Als Layla met Fleur bij het huis van Frank en Beth arriveert, ziet ze tot haar verbazing meerdere auto’s voor de deur staan. ‘Wat is dit? Is er een verjaardag? Gatsie Fleur, waarom heb je dat niet gezegd?’

‘Het is geen verjaardag’. Fleur pakt haar tas uit de kofferbak en geeft Layla die van haar aan. ‘Je ziet het zo’.

‘Zo? Ik zie het zo? Waarom moet ik iets zo zien?’

‘Houd op met vragen’, zucht Fleur.

‘Moet jij zeggen’, sist Layla. Ze is moe en geïrriteerd. Voor de zoveelste keer heeft ze tentamens niet gehaald. Haar herkansingen wel, maar dat is ten koste gegaan van haar nieuwe vakken. Weer moet ze een tentamenweek in met extra tentamens en ze wordt het inmiddels zat. Fleur doet extra vakken en ze haalt ze allemaal met gemak. Al werkt ze er hard voor, maar dat doet Layla ook.

‘Kom mee, Lay’. Fleur blijft gelukkig rustig en ze weet van Layla’s moeizame resultaten. ‘Ik mag niets zeggen’.

Layla stapt met Fleur binnen. In de hal zetten ze hun tassen neer en lopen vervolgens naar de woonkamer die vol zit. Naast Frank en Beth ziet Layla Anton en Victoria Ten Cate en Florian en Cynthia Haghenaer. ‘Wat is dit?’

‘Ga zitten, Layla’. Beth wijst naar een plek op de bank naast Cynthia. ‘We hebben iets met je te bespreken. Je bent 21 jaar geworden dit jaar en het is nu tijd’.

‘Tijd?’ Herhaalt Layla aarzelend.

‘Het gaat om het testament van je ouders, Lay’. Fleur legt haar arm om Layla heen. ‘Ik wilde het je niet eerder zeggen, maar was al zo uit je doen. Door de hele situatie met Cedric, was het nog niet de tijd om je dit voor te leggen. Je had het al zo moeilijk’.

Met een zucht gaat Layla zitten. ‘Is hun testament zo schokkend dan?’

Frank schraapt zijn keel en neemt het woord. ‘Niet zozeer. Alleen kan ik mij voorstellen dat je niet wist dat Anton, Florian en ik daarbij betrokken zijn’.

‘Dat wist ik wel’. Het blijft een moment stil. ‘Natuurlijk wist ik dat, Julio en ik werden bij alle beslissingen van papa en mama betrokken. We waren de enige familie’. Layla kijkt om zich heen en ziet Florian een map pakken die hij vervolgens aan haar geeft.

‘Je was nog jong. Ze hebben ons, Frank, Anton en mij, behoorlijk toevertrouwd in het beheer van hun persoonlijke zaken. Ik ben blij dat ik jou nu eindelijk kan geven waar jij recht op hebt. Wie weet geeft het je ook rust’.

‘Rust?’ Layla zit Florian naar de map knikken en ze opent deze. In de map ziet ze een klein boekje en een groot schrift. De dagboeken van haar ouders. Ze hapt lichtjes naar adem en strijkt met haar hand over de kaft van het boek en het schrift. Vervolgens opent ze een andere map waar een verklaring in zit. De verklaring leest ze door. Over haar schouder leest Fleur mee. Allebei blijven ze een poos stil. Layla voelt de arm van Fleur meer om haar heen. ‘Hier kan ik niets mee’, fluistert Layla na een tijdje. ‘De boekjes zijn mooi. Ik ga ze meteen lezen. Alleen het kapitaal is niet voor mij, maar voor Marquez’.

‘Pardon?’ Anton Ten Cate schiet overeind en ook Frank en Florian kijken verbaasd naar Layla.

‘Ik ben niet herenigd met de familie. Het kapitaal is niet voor mij’.