Layla ~ 24 ~ Wanhoop

Het was niet handig, maar ze weet niet wanneer ze hem weer gaat zien. Layla rolt haar koffer richting haar hotel in Parijs. Daar ontmoet ze haar nieuwe opdrachtgever. Het doet haar zeer Frank te missen. Ze heeft het alleen maar moeilijker gemaakt voor zichzelf. Dat is de straf voor haar belachelijk daad. Misschien dat ze naast haar schoenen begint te lopen. Het zit haar mee de laatste tijd. Haar modellenopdrachten. Haar studie is goed gegaan. Haar afstudeerscriptie is gisteren ingeleverd. Nu wordt ze weer een weekend in Parijs verwacht en kan ze daar met haar nieuwe opdrachtgever de gang van zaken verder bespreken.

            Eenmaal in haar kamer gaat ze meteen naar haar balkon. Misschien begrijpt ze de Vlorensteijns nu meer. Succes doet rare dingen met je. Dat voelt zij al. Laat staan als letterlijk de hele wereld aan je voeten ligt. Hordes families en organisaties die met je in zee willen. Je doet er alles aan dat vast te houden. Alleen is dat niet wat zij deed. Met haar daad kan ze juist de belangrijkste familie in haar leven verliezen. Ze kan haar eigen positie verliezen.

            Toch weet ze dat ze Frank kan vertrouwen. Ook hij wilt geen gezichtsverlies. Hij zou het niet doen, als hij zeker was van zijn zaak. Zeker. Met een zucht ploft Layla op het bed. Dat hoopt ze niet. Ze is geen geschikte echtgenote voor Frank Vlorensteijn. Of toch wel? Nu niet in ieder geval. Eerst nog jong zijn. Zoals Frank het noemt. Jong zijn. Ze moet nog ontdekken hoe dat moet. Wel heeft ze het kunnen afkijken van Fleur en haar vriendinnen.

            Ineens wordt ze opgeschrikt door geklop op de deur. Afwachtend loopt Layla naar de deur. Tot haar verbazing ziet ze Beth voor haar kamer staan.

            ‘Wat doe jij hier? Hoe?’ Layla kijkt in de gang, maar ze ziet niemand. Beth pakt meteen de kans binnen te lopen. ‘Waarom ben je hier?’

            ‘Ga niet weg’.

            ‘Sorry?’ 

            ‘Blijf niet te lang weg, Layla. Alsjeblieft’.

            ‘Beth. Ik kom terug, maar het is de opdracht. Die kan ik niet laten schieten. Nu zeker niet’.

            ‘Het is de opdracht?’ Vraagt Beth, haar stem klinkt bezorgd.

            ‘Ja. Ik kan niet op en neer reizen naar…’ Bijna verklapte ze de bestemming.

            ‘Daar kunnen we je bij helpen. Je krijgt een chauffeur van Vlorensteijn’.

            Layla knippert met haar ogen. ‘Waarom vraag je dit van me?’

            ‘We kunnen niet zonder je. Fleur niet. Frank niet. Ik doe alles verkeerd, Layla. Met die twee. Ik moet naar yoga, naar Toscane en Frank…hij heeft je nodig. Ik heb je nodig. Ik smeek het je. We geven je een chauffeur naar…waar je heen moet en…je hoeft nergens aan te denken’.

            ‘Fleur redt zich wel. Die heeft Maurits’.

            ‘Frank niet!’

            ‘Dat is niet mijn schuld!’ Schreeuwt Layla uit, maar ze kalmeert weer snel. ‘Weet hij dat je hier bent?’

            Beth schudt haar hoofd. ‘Ik ben zo weer thuis. Hij denkt dat ik voor De La Reve in Frankrijk ben. Layla luister alsjeblieft naar me’.

            Layla luistert, terwijl Beth haar verhaal doet. Ze vertelt niets nieuws. ‘Hij is altijd welkom, Beth’, zegt Layla als Beth klaar is. ‘Maar ik kan niet blijven, dat is gevaarlijk nu’.

Layla ~ 13 ~ Uit Liefde


Het is de een na laatste dag. Fleur houdt Layla gezelschap bij een fotosessie. Zoals altijd vindt ze het ontzettend gaaf om te zien. Met name hoe haar beste vriendin dit allemaal toch maar doet. Fleur is niet bang voor de camera, maar zoals Layla poseert is gewoonweg professioneel en artistiek. Als Layla weer moet wachten op de volgende shoot, legt Fleur een deken over haar heen.

            ‘Je doet het echt knap’, zegt Fleur. ‘Je bent heel fotogeniek, maar ook professioneel. Heb je vroeger veel modellenwerk gedaan?’

            ‘Vroeger?’ Vraagt Layla afwezig.

            ‘Ja ehm toen we op de middelbare zaten’, probeert Fleur voorzichtig.

            ‘Zoiets’.

            ‘Zoiets’. Fleur durft niet verder te vragen. Layla is altijd erg gesloten over haar jaren bij haar laatste pleeggezin. In die tijd al, want Fleur hoorde te laat dat Layla al ondergebracht was bij een nieuw gezin. Als ze dat al geweten had, dan had dat veel moeilijkheden kunnen voorkomen. Nu weet ze dat er een reden is dat Layla die tijd verborgen hield, maar de exacte reden weet Fleur tot de dag vandaag nog steeds niet.

            ‘Lay…’

            ‘Hmm…’

            ‘Heb je nog gevoelens voor pa?’ Fleur merkt dat Layla haar deken strakker om zich heen doet. ‘Ik heb het wel gemerkt met de feestdagen en ik liet je veel alleen met hem. Of eigenlijk mijn ouders, alleen was ma steeds weg hoorde ik later. Is er iets gebeurd toen?’

            ‘We zijn weleens weggeweest. Nadat ik zo ziek was geweest, weet je nog?’

            ‘Door Roderick, ja dat weet ik’, knikt Fleur. ‘Waar gingen jullie heen?’

            ‘Gewoon een stuk rijden, niet bijzonders. Dat doet je vader soms, als hij afleiding nodig heeft. Waarom vraag je of ik nog gevoelens voor hem heb?’

            ‘Heb je toen niet met hem…’

            ‘Nee. Ik was te ziek’.

            ‘Oh. Anders wel?’

            ‘Fleur waar wil je heen?’

Voordat Fleur kan antwoorden, wordt Layla alweer opgeroepen. Al drie jaar lang merkt Fleur dat er iets speelt tussen Layla en haar vader. Geen verleidingen of geflirt. Eerder een sterke aantrekkingskracht, waar beiden tegen vechten. Maar Fleur zag ook dat Layla te beschadigd was, om werkelijk erop in te gaan. De enige manier die Layla wist, was door ruzie te zoeken met Frank. Maar sinds Layla terug is in hun leven, is Frank milder. Niet meer de grote Frank Vlorensteijn, maar juist meer bescheiden. Nog steeds de harde werker, maar niet meer de man die uit is op macht en succes. Wel het behoud van het imperium voor de bescherming van de familie.

            Zodra Layla voor de camera staat, pakt Fleur haar telefoon. Ze weet wat ze moet doen. Niet alleen uit verplichting, maar ook uit liefde.

            ‘Fleur’.

            ‘Dag Maurits’.

            ‘Waarom nam je niet op? Waar ben je?’

            Voordat ze antwoord, kijkt Fleur naar Layla. ‘Ik zag je met Annabel, de avond van het feest in het magazijn’. Ze hoort Maurits naar adem happen. ‘Niet bang zijn, Ritz. Maar we moeten praten. Over Layla. En mij. Over wat ik heb gedaan’.

Layla ~ 12 ~ Wegblijven


Hoewel ze niet lang weg willen blijven, staan binnen twee dagen Frank en Beth in de lobby van het hotel. Verontwaardigd loopt Layla op ze af. 

            ‘Wat doen jullie hier?’

            Fleur verschijnt achter haar. ‘Hoe weten ze dat we hier zitten?’

            Layla kijkt zuchtend achterover. ‘Ik laat altijd mijn hotelgegevens achter bij Beth’.

            ‘Oh’. Fleur slaakt nu ook zucht. ‘Daar heb ik niet bij stilgestaan’.

            ‘Dat is duidelijk’. Beth stapt op Fleur af. ‘Ik schrok me wild toen de vereniging ons belde met het bericht dat je was verdwenen op de avond van een van de belangrijkste feesten’. Ze wilt Fleur bij haar arm pakken, maar ze houdt zich plotseling in. ‘Wat is er aan de hand? Je gaat niet zomaar met Layla naar Parijs’. 

            ‘We kunnen beter naar de hotelkamer gaan. Komen jullie maar mee’. Layla gebaart ze mee te lopen. Ze ziet nog net dat Fleur zich losmaakt van Beth en vervolgens naast Layla gaat lopen. Onderweg naar de hotelkamer wisselen ze blikken met elkaar, die alleen zij begrijpen. Een manier die ze al hebben gevonden op de middelbare school, toen hun onderlinge contact nog geheim moest blijven.

            ‘Vertel’, zegt Beth als ze in de kamer zijn.

            ‘Maurits’. Fleur zet een tas neer en pakt deze uit. Ze ruikt aan een legging.

            ‘Maurits’, Beth klinkt bedenkelijk. ‘Je bedoelt Ritz?’ Ze kijkt naar Frank die zijn ogen alleen maar op zijn dochter houdt. Daarna draait ze zich naar haar dochter. Het is duidelijk dat ze het begrijpt. ‘Fleur. Je vader en ik zijn bereid je te steunen, maar daarvoor hebben we informatie nodig. Niet alleen vermoedens’.

            Fleur knikt bedachtzaam. ‘Als ik weg wil blijven bij de vereniging bedoel je. Juist. Ik heb Maurits en Annabel betrapt, ze hadden seks. Ik moet nadenken nu en ik heb tijd nodig daarvoor. Samen met Lay en Parijs’. Nu kijkt ze haar ouders aan. ‘Dit wil ik alleen doen, zonder jullie. Maar ik begrijp het als jullie een reactie moeten geven over mijn afwezigheid. Jullie hoeven me alleen niet te verdedigen en ook niet te steunen. Ik kan het zelf aan. Waarom zijn jullie hier? Lays ouders zijn er toch ook niet als er problemen zijn’.

            ‘Fleur…’ begint Beth.

            ‘Nee. Laat me dit alleen doen. Zonder Vlorensteijn. Alsjeblieft’.

            Beth wilt Fleur vasthouden, maar Fleur loopt weg. ‘We zijn er voor je, Fleur’.

            ‘Dag mam. Dag pa’.

            ‘Ik wil een ding weten’, zegt Frank. ‘Heeft Maurits je gebeld?’

            Layla kijkt naar Fleur, maar ze houdt zich neutraal.

            ‘Je wilt het niet zeggen?’ Franks gezicht wordt zachter. 

            ‘Laat me dit alleen doen’, herhaalt Fleur.

            Frank knikt nu langzaam zijn hoofd en neemt Beth met hem mee. Ze verdwijnen uit de kamer. Zonder protest of preken.

            ‘Heb je al iets gehoord van hem?’ Vraagt Layla.

            ‘Alleen maar. Mijn telefoon staat niet stil’. Fleur pakt haar telefoon. Alleen maar gemiste gesprekken en berichten. Ze reageert niet, op niemand. ‘Ik mis hem, Lay. Maar ik mis Vlorensteijn niet. Of de vereniging. Of de jaarclub’.

            ‘En je ouders?’

            ‘Het meeste’. Fleur legt haar telefoon op het nachtkastje. ‘Maar dat is goed. Al komt het niet in de buurt bij jouw pijn, dat weet ik. Zelfs Maurits en Annabel niet en dit doet al zeer. Laat staan wat ik jou heb aangedaan. Ik ben een vreselijk monster’.

Layla ~ 11 ~ Fleurs besluit


Ze zijn in Parijs. Layla is voornamelijk druk met danslessen en enkele modellenshoots. Fleur gaat altijd met haar mee. Gelukkig is dat voor niemand een probleem. Wat logisch is, want Fleur houdt zich rustig. Tussen de bedrijven door studeert ze. Parijs is voor een week. Daarna hebben ze allebei tentamenweek en natuurlijk gaan ze terug naar Nederland voor de tentamens. Wat daarna volgt zien ze wel. Voorlopig zal Fleur met Layla mee gaan als Parijs haar vraagt. 

Tot Layla’s verbazing is Fleur behoorlijk in haar element. Ze weet zich goed raad met de Fransen, maar dat is niet zo vreemd met haar Franse bloed. Fleurs moeder Beth komt uit Frankrijk en Fleur gaat regelmatig met haar familie de Franse kant bezoeken. Fleur spreekt daarom vloeiend Frans en het is duidelijk dat ze zich thuis voelt in de Franse hoofdstad.

            Layla ontdekt de Française in Fleur en het is leuk die kant van haar vriendin te zien. Hetzelfde geldt voor Layla. Blijkbaar is dat wat hun samenbindt, die Franse geest die eigenlijk vrij is zonder de extreme uitbundige kant. Wel de artistieke. Fleur gaat zelfs mee doen met de danslessen. 

Als ze bij een grand café in een gekke bui zijn, melden ze zich aan bij een open podium en ze doen een van hun bekende dansjes van vroeger. Het valt in de smaak en de eigenaar vraagt ze zelfs voor meerdere avonden. Gillend van de lach rollen ze die avond over de straten van Parijs.

            ‘Dit is veel beter dan het achterlijke Nederland’. Fleur gaat bij een fontein zitten. Ze veegt een traan weg die vrij is gekomen door het lachen. ‘Je had al die tijd gelijk, Lay. Je wilde me vrij maken van Vlorensteijn, maar ik durfde niet. Ik was jaloers dat jij wel zo ver was. Jaloers’. Fleur lacht spottend voor zich uit. ‘Wat een vreselijk bitch was ik voor je. Echt vreselijk. Wat ik…ik ben erger dan Annabel. Erger. Weet je dat? Of is naar bed gaan met de vriend van je vriendin niet erger? Geen idee’. Weer lacht Fleur, nu harder. Vol van verdriet. ‘Ze ging met hem…ze waren samen. Ze konden niet eens wachten. Hun kleding was nog…en hij…hij…hij…’ Fleur maakt haar handen tot een vuist. Weer springen de tranen in haar ogen. ‘Hij wilde het! Hij wilde haar!! Hij zei altijd van niet. Altijd ontkende hij en ineens…’ Fleur lacht weer. ‘Ineens liggen …nee staan ze…in het magazijn van de vereniging. Van alle plekken…weet je wel hoe vies het daar is… Dat zal het zijn. Ik wilde nooit dat soort plekken. Hij wilt gewoon smerig. Prima. Dag Maurits Haghenaer. Veel plezier met je vieze mens!’ Fleur klapt haar handen in het water. ‘Het spijt me, Lay. Het spijt me zo erg. Het spijt me zo…erg…’ Fleur kijkt Layla aan. ‘Nu pas weet ik hoe het echt voelt en dat is niet hetzelfde. Dat is nog het ergste! Ik heb een vader en moeder die van alles kunnen regelen. Weet je wel hoeveel macht ik nu heb, Lay. Hagehnaer, Ten Cate en Van Melligen kan ik uit Vlorensteijn laten zetten’.

            ‘Door een keer?’ Stamelt Layla schor.

            ‘Een keer. Welnee, Lay’. Fleur draait haar gezicht weg. ‘Dit is al een tijd gaande. Een paar maanden als je het mij vraagt. Het was een kwestie van tijd dat ik ze zou betrappen’. Fleur legt haar hoofd in haar nek. Haar haren waaien zachtjes in de wind. ‘Stomme idioot. Het was goed zo lang het duurde. Nu zijn wij aan de beurt. Eindelijk. Ben je er klaar voor, Lay? Kan je Vlorensteijn aan?’

            ‘He. Je hebt het tegen Layla Marquez’.

            ‘Ja. De beste vriendin van de wereld’.

Layla ~ 10 ~ Het vertrek


Veel mensen denken altijd dat ze ziek is, maar dat is het niet. Op sommige dagen valt het haar gewoon zwaar. Geen ouders. Geen Julio. Geen familie. Vaak probeert ze zichzelf te overtuigen van de vrijheid die ze heeft, vergeleken bij haar vriendinnen. Natuurlijk zit ze niet vast aan familieverplichtingen, maar ze leven nog steeds in haar hart. Dagelijks staat ze stil bij de normen en waarden die haar ouders haar meegegeven hebben. Aan de ene kant is acht jaar kort, maar voor haar lang genoeg om de rest van haar leven stil te staan bij de lessen die haar ouders haar leerden. Dat waren haar veel. Haar opvoeding bestond voornamelijk uit trainen, studeren en werken. Het maakt je sterk, zei haar moeder altijd. Grappig genoeg gaf haar moeder Layla een opvoeding, waar ze zelf los van wilde komen. In ieder geval van de strikte regels. De normen en waarden vergat Layla’s moeder nooit, ook niet tijdens haar wilde jaren. 

            Layla’s moeder Ella groeide op in de Disco-tijd van Donna Summer en de BeeGees. Ze ging helemaal los op de nummers van Saturday Night Fever en wilde anderen ook de Disco-dansen leren. Alleen haar moves en haar kleding veroorzaakten grote misverstanden. Ella was er niet bang voor, ze wist wie ze was, alleen wisten anderen dat niet. Zelfs haar vader. 

            De verhalen komen weer naar boven nu Layla de dagboeken van haar vader leest die Anton haar heeft gegeven. Van haar vaders verleden weet ze eigenlijk heel weinig. Alleen over zijn familie in Mexico en dat hij haar moeder in Washington leerde kennen. Hij had daar een baan en zij was daar een student. Toen Ella afgestudeerd was, vertrokken ze naar Nederland. 

            Als ze de deur hoort, kijkt Layla op van de schriften. Ze is verbaasd als ze Fleur in haar kamer ziet verschijnen. Automatisch kijkt Layla naar de klok. Het is elf uur in de avond. Fleur zou tot in de nacht weg zijn vanwege een feest van de studentenvereniging. Layla wilt vragen waarom Fleur zo vroeg is, maar ze besluit zwijgen als Fleur plaats neemt op haar bed. 

            ‘Wanneer ga je naar Parijs?’ Vraagt Fleur. Ze houdt haar ogen op de televisie.

            ‘Morgen’. Layla knijpt haar ogen samen. ‘Wil je mee?’

            Fleur knikt zonder iets te zeggen. Ze kijkt naar de schriften op het bed. ‘Van je vader?’ Fleur gaat een beetje rechtop zitten en ze steunt op een ellenboog.

            ‘Ja’.

            ‘Was je daarom verdrietig?’

            ‘Ja’.

            Weer knikt Fleur, ze houdt haar ogen op een schrift. ‘Laten we in Parijs blijven, Lay’. Nu kijkt ze op. ‘Vlorensteijn zoekt het maar uit’.

            Layla raapt de schriften bij elkaar. ‘Als je me vertelt waarom. Ik kan je niet zonder een reden weghouden van Vlorensteijn’. 

            ‘Maurits’.

            Maurits. Het was altijd Ritz. Nu Maurits. Dit is niet goed, weet Layla. Ze pakt haar telefoon en belt naar Parijs. Fleur gaat mee. Ze vertrekken, met zijn twee. Zoals het plan was jaren geleden. Voor Maurits.