Liefde in een harde wereld, een bewuste keuze

De wereld is hard, keihard. Dit zal nooit veranderen. Het is aan onszelf om te beslissen hoe we hier mee omgaan. Voor mijzelf is dat tot op de dag van vandaag een strijd. Zo sta ik regelmatig voor de keus om mee te gaan in de harde samenleving of om toch te kiezen voor een rustigere vredige manier.

Wanneer je veel negatieve confrontaties ervaart, dan is de neiging om dit gedrag te kopiëren groot. Tenslotte val je minder op als je hetzelfde bent als de massa. Zo betrappen we ons vaker op kopieergedrag, hoewel we vaak niet eens weten waarom voor dat specifieke gedrag is gekozen. Omdat de anderen dat ook doen, wordt dan gezegd. Of dit terecht is, wordt zelden afgevraagd. Mensen die uitzonderingen zijn, vallen op en zijn daardoor een makkelijker doelwit voor de massa. Daarom lijken veel mensen op elkaar en wie zich weet aan te passen, zal overleven. Oftewel, keihard worden in deze harde wereld.

Deze houding is echter niet voor iedereen weggelegd. Zo ook niet voor mij. Al heb ik er bewust voor gekozen niet mee te gaan in de keiharde houding die om mij heen ontstond. Met name ten tijde van de recessie merkte ik de veranderingen op de werkvloer. Er werd meer geëist, de zaken gaan niet goed en alle werknemers voelen de druk en dreiging van de economie. Door alle stress gaan mensen zich op elkaar afreageren. Wie het hardst schreeuwt en duwt, die wint. Zo simpel is het. Ik keek ernaar, liet alle nare reacties over mij heen komen en besloot niet toe te geven. Of het mij meer zou hebben gebracht als ik mij net zo had gedragen, dat vermoeden heb ik niet.

Bron: Pinterest

Te midden van de chaos koos ik voor de rustige vredige manier. Dit bedoel ik niet zweverig of naïef. Zeker niet, want ik besefte wel degelijk dat ik daarmee de strijd niet ging winnen. Of dat het ten koste ging van mijzelf. Maar ik weigerde om net zo naar en hard te worden als de mensen om mij heen. Zelf voelde ik hoe ellendig dit aankwam. Ik vond het niet nodig, om dat een ander aan te doen. Natuurlijk werd het mij soms te veel, nog steeds, en dan kan ik dit niet verbergen. Maar over het algemeen hield ik mij rustig en vriendelijk. Hier sta ik nog steeds achter. Er zijn genoeg mensen die kiezen voor de harde weg. Des te meer redenen voor mij om een andere weg in te slaan, waarbij ik al die anderen achter me laat. Nee het is niet naïef, het is een bewuste keuze, iedere dag weer.

Warrior staat voor de strijd voor liefde. Om te kiezen voor het goede, ondanks al het slechte om je heen.

Op reis: wanneer gaan we weer?


Het is eind mei en bij velen is het vakantiegeld gestort. Voor anderen is de vakantie zelfs al begonnen. Zo is een collega vanaf deze week vier weken naar Italië. Ik jaloers? Dat valt wel mee, maar aan de ene kant verlang ik ook naar een periode van rust, lezen en een goede zon. Dat beeld hebben wij namelijk van vakanties, zon en rust. Maar de aanloop ernaar kan voor sommigen behoorlijk veel stress opleveren. Wat neem ik mee? Heb ik alles geregeld? Weten we de weg naar de camping of komen we op tijd aan bij het vliegveld? Niet iedereen kan hier goed tegen en er zijn zelfs relaties die de zomervakantie niet overleven. Dat laatste is wel erg drastisch en vaak is er toch echt wel meer aan de hand dan de vakantie alleen.

Nu moet ik toch eerlijk zijn, vakantie is niet mijn ding. Vroeger vergat ik deze zelfs. Collega’s waren voor een aantal weken afwezig, maar het kwam dan niet in mij op om zo’n periode voor mezelf te boeken. Waarom niet? Omdat ik stiekem kamp met heimwee. Niet de standaard heimwee dat je ziek bent, of alleen maar in bed ligt te huilen. Nee dat zeker niet, sinds mijn zestiende jaar heb ik dat toch echt wel weten te onderdrukken. Wat gebeurt er dan wel?

Eerst ben ik heel flink alles aan het regelen, simpelweg om ervoor te zorgen dat ik alles goed op orde heb en dat ik mij daar niet over druk hoef te maken. Wanneer ik eenmaal moet vertrekken, beperk ik mijn lijst tot een paar essentiële items: lenzen in (anders zie ik niets), reservelenzen mee (anders zie ik niets), pinpas, creditcard, paspoort en reispapieren. Als ik al deze spullen heb, dan kom ik er wel.

Onderweg ben ik nog steeds scherp, al lukt het mij niet in de auto mijn ogen langer dan een uur dicht te houden, ik val echt in slaap en autorijden in een vreemde omgeving is niet aan mij besteed. Maar ik houd mij graag bezig met iedereen voorzien van eten en drinken (met name de chauffeur) en zo nu en dan goede muziek op zetten. Gelukkig houd ik wel van meerijden en kan ik daar, vooral met de juiste tracklist, goed van genieten.Hangmat hippie

Als we er eenmaal zijn, dan wordt het al minder. We zijn er dan, in een vreemd land. Een vreemde omgeving, met een vreemd huisje, een vreemd bed. Alles is anders. Dat hoort bij vakantie, dat is leuk. Wanneer kunnen we naar huis? Ik zeg het niet, maar dat denk ik wel. Wat mij betreft, mogen we namelijk gewoon weer terug. Die rit was ontzettend leuk, laten we weer gaan. Maar dat kan natuurlijk niet.                                            

Het duurt nog twee weken voordat we weer huiswaarts gaan en dat kan voor mij niet snel genoeg gaan. Hoe mooi het weer ook is. Ik wil weer terug, maar ik moet genieten, want dat hoort. Dat kan ik ook wel, met een boek en soms een zee, een zwembad en het terras van de stacaravan.

Ondanks de vervelende aanwezigheid van de heimwee, ben ik er bewust van dat deze periode van rust goed voor me is. Dat ik op adem moet komen, mij weer moet opladen en ook dat het mooi is dat ik in een andere omgeving ben. Het is niet veel mensen gegund en wat ik kan doen is deze nieuwe plek weer gebruiken als inspiratie. Voor mijn boek, mijn schrijven en mijn vrijheid. Die hopelijk ooit gaat komen en misschien wel op een plek die voor mij nu nog onbekend is.

Bron afbeeldingen: Pinterest