Surprising destiny ~ 🍀🌸

When her innocence was broken, it was a long way to find her true self again. Not knowing the pain has created the path to her true soul. So she called it the surprising destiny. ~ feeling all the pain, she discovered the strength she thought she never had ~

#shortstory #microfiction #poetry #poem #writer #microstory #storiesofinstagram #fiction #fictionwriter #poetrycommunity #poetrylover #poetrylife #trainriverpublishing

Pure consequences ~ 🌺

She was always thinking about what could be. The consequences of her thoughts. The consequences of her choices. The consequences of her actions. Everything she did, always ended up in misery. All she wanted was to move forward. To follow the path of her heart, even though it wasn’t the familiar, it was good. And all the good she did, ended up in the worse. How she handled that, was up to her. Will she be like everyone else just to keep them silent? Or will she continue her own path, including all the misery? She knew the last thing was all she could, because it was pure. It was different. It was real. She was real. Forever.

~🌺~ #microfiction #microfictions #microfictionwriter #shortstory #heart #trueheart #pure #story #fiction #poetry #writer #writersofinstagram #writerscommunity #writers #writerslife

Ivy ~ 4 ~ Louise

Zelfs ik was verloren toen ik Ivy weer na al die jaren zag. In die gele jurk was ze een ware bezienswaardigheid in onze woning die meestal zo sober mogelijk eruit ziet. Inclusief onze eigen kleding. Niet dat ik niet van mooie kleding houd, integendeel. Maar haar stijl had de je-ne-sais-quoi die je alleen maar kent uit de Franse films en chansons. Het was duidelijk dat ze daardoor geïnspireerd was. Haar op Brigitte Bardot gebaseerde coupe gaf dat duidelijk aan en ik mocht het wel. Vreemd genoeg begreep ik haar statement. Frans. Vrijheid met regels.

Ivy ~ 3 ~ Joost

Zo nu en dan zag ik Ivy weleens. Als ze langskwam voor mijn dochter. Vaak bleef ze dan eten, maar ik hield me af. Deed alsof ze me niets meer deed. Aan de ene kant veranderde ze ook wel enigszins. Duidelijk een zoekende studente en ik vond haar minder interessant. Nog steeds mooi om naar te kijken, maar geen interessante partij in mijn leven. Hoe ze mij zag was me niet duidelijk. Ze kon lachen om mijn grappen, maar ze hing veel aan mijn vrouw. Wat ik begrijp. Die ontfermde zich altijd zorgzaam over haar. Na een aantal jaar zagen we haar minder. Ze ging samenwonen in een tijd dat onze kinderen druk waren met het studentenleven. Hun levens waren nooit zo verschillend geweest. Zelf stond ik er niet bij stil hoe dit voor haar was. Ik dacht niet aan haar. Vond dat niet nodig. Mijn vrouw hield contact met haar ouders en we ontmoetten elkaar een keer. Als het over haar ging, hield ik me maar zo stil mogelijk. Luisterde ik naar de verhalen, maar ik kon er weinig van maken. Ook niet toen haar relatie toch ëindigde. Behalve dat ze zich zo dapper mogelijk erdoorheen sloeg. Dat vond ik dat wel weer bewonderenswaardig. Hoe ze haar eigen leven zo zelfstandig op de rit zetten, ondanks alle emoties. 

Ivy ~ 2 ~ Joost

Ivy was niet snel verdwenen. Mijn gedachten zijn vaak bij haar. Vanaf die ene middag is ze niet meer uit mijn lijf verdwenen. Voor mij was het een vreemde ervaring. Ik zie altijd mooie dames. Ik weet wanneer ze mooi zijn en daar loop ik niet voor weg. Net als mooie auto’s of mooie horloges, geef ik mooie vrouwen aandacht. Maar dan zijn ze gewoon mooi, of lekker. Dat laatste zeg ik niet vaak hardop. Bij haar kon ik het niet zeggen, met al het gezelschap om ons heen. Wel zag ik het direct in haar ogen. Die nieuwsgierigheid. Er ging iets gebeuren die middag. Hoe kon ik niet bevatten. Dat gebeurde geleidelijk aan. Tot ik merkte dat ze over me gesproken had. Over mij. Haar ouders beaamden het. Ze hadden er geen erg in. De anderen ook niet. Mijn vrouw wel. Ik merkte haar verbazing. Meer niet. En ik werd opgewonden, op een manier die me niet vaak overkomt. Niet vanwege haar uiterlijk, natuurlijk was ze mooi. Maar er gebeurde iets. Een gevoel. Chemie. Met haar moest ik niet in een ruimte zijn. Dan kon het snel gaan en ze was nog zo jong. Later in de avond moest ik het wel kwijt natuurlijk. Al mijn passie voor haar. Haar stem klinkt nog in mijn hoofd en haar ogen. Die laten me niet los. Die maken dat ik haar wil pakken. Vast wil pakken. Haar stem maakt dat ik haar altijd wil horen. Haar mooie lichaam wil ik het liefst vasthouden, maar dat gaat niet. Ze blijft voor altijd weg van mij. Het is bizar. Maar ik kan dit uitschakelen. Ik moet wel. Ik heb een huwelijk en twee kinderen. Alleen kijken, beetje plagen, meer mag het niet zijn. Nooit.

Toch verdwijnt ze niet. Zeker niet op de momenten dat ik alleen ben. Op weg naar het werk. Naar het vliegveld. In het vliegtuig, in het hotel. Dan denk ik aan haar. Ik sluit mijn ogen en ik denk aan haar lichaam op mijn schoot. Haar bijzondere borsten tegen mij aan. Ik bel haar niet, ik doe niets van dat alles. Een stap naar haar en de grens is al overschreden. Dat kan ik haar niet aandoen. Mijn vrouw kan het dragen, maar zij niet. Ze is al depressief begreep ik. Verzuipt zich in haar studie, maar het gaat niet goed met haar. Oh mijn lieve mooie dame. Hoe graag wil ik jou troosten. Weet dat ik graag de jouwe wil zijn. Hoe langer de tijd voortduurt, hoe meer ze in me blijft. Ik word ouder, zij wordt ouder. Als we elkaar jaren later treffen, is het er weer. Ik wil haar niet meer in mijn buurt. Nog steeds is ze gevaarlijk. Gevaarlijker nu ze ouder is. Hoe kan onze spanning nog steeds aanwezig zijn? Een blik en het leek alsof we naar elkaar toegetrokken werden. Ik daagde haar weer uit en ze verblikte of verbloosde niet. In haar ogen zag ik alleen maar leegte. Ik kon er niets mee, zelfs niet troosten. Daarom kan ze bij mij niet zijn. Ik kan haar nooit helpen. Ik maak alles erger, ook nu mooie dame. Ook nu.