Layla ~ 22 ~ Layla’s opdracht

Layla vertelt ze het als eerste. Natuurlijk doet ze dat. Alleen merkt Fleur meteen dat Layla er meer van weet. ‘Er is ook niets geheim voor jou, he’, zegt Fleur enigszins mopperend.

            Hier kan Layla om giechelen. Ze is eindelijk weer ontspannen nu de tentamens achter de rug zijn. Fleur en zij moeten alleen nog hun eindscriptie maken, maar dat gaat ze tot nu toe goed af. ‘Hij zei niets Fleur, ik merkte het aan hem’.

            ‘Dat is nog het ergste!’ 

            ‘Alleen Fleur, wanneer willen jullie dan gaan trouwen?’ Vraagt Layla nu ernstig.

            Fleur zwaait met haar hand. ‘Voorlopig niet. Eerst afstuderen en dan Vlorensteijn. Ik wil Ritz nog ruimte geven’.

            ‘Ruimte waarvoor?’

            ‘Vlorensteijn’, zegt Fleur somber. ‘We zullen eerst een poosje verloofd zijn en dan gaat hij werken voor Vlorensteijn. Als hij wil kan hij weg, mocht hij het een afschuwelijke werkgever vinden. En nog iets, ik moet De La Reve vertegenwoordigen in de toekomst’.

            Layla’s mond valt open.

            ‘Ja juist. Dus dat krijgt die jongen ook nog op zijn bord. Dit wordt niets’. Fleur graait in de chipszak en stopt haar mond vol. Een tik die ze heeft als de familiezaken haar te veel worden.

            ‘Dat kunnen jullie mooi maken, Fleur. De La Reve is Frans, dat biedt mogelijkheden’.

            ‘Minnaressen bedoel je’. Er vliegen stukjes chips uit Fleurs mond.

            ‘Ik heb een opdracht gekregen’. Layla besluit Fleur af te leiden. ‘Ehm. Ik kan er weinig over zeggen, maar de opdracht kan een jaar of twee duren’.

            ‘Opdracht?’ Eindelijk slikt Fleur haar chips door. ‘Wat voor opdracht?’

            ‘Tolk. Vertalen. Doceren. Zoiets. Ik moet ervoor naar het buitenland’.

            ‘Buitenland…’

            ‘Ja dus ik hoop eigenlijk dat je de komende twee jaar niet gaat trouwen’.

            ‘He? Gaan we elkaar niet zien?’

            ‘Weinig’.

            Fleur schuift de zak chips opzij. ‘Is het Marquez?’

            ‘Zoiets. Ik kan er niets over zeggen, Fleur. Je moet me vertrouwen’.

            ‘Dat doe ik, Lay’. Fleur pakt haar hand. ‘Wow, dat moet een gave opdracht zijn’.

            Layla kan een lach niet verbergen. ‘Het heeft te maken met liefde’.

            ‘Dan hebben ze aan jou een goede’.

            ‘Maar laat het me weten, Fleur. Als die idioot weer idioot doet, dan ben ik zo terug’.          

            Fleur schiet in de lach. ‘Dat weet ik, je bent er altijd’.

            ‘Jij ook’.

            ‘Dunya’.

            ‘Desie’.

Layla ~ 21 ~ Maurits

Layla is inderdaad vaker in Parijs. Haar modellenopdrachten nemen steeds meer toe. Fleur is ontzettend trots. Layla verdient dit en vanuit Nederland neemt Fleur met liefde Layla’s zaken waar. Ook Layla’s planning en opdrachten. Vanuit Nederland is ze Layla’s manager en contactpersoon. Wanneer Layla kan neemt ze zelf haar telefoontjes aan, maar ze is zo druk. Daarom heeft Fleur aangeboden om in haar afwezigheid die aan te nemen. Het geldt niet alleen voor het modellenwerk, maar ook Layla’s vertaalwerk. Dat gaat ook als een speer. 

            Fleur zit op het balkon als Maurits haar op komt zoeken. Hij lag nog te slapen, na een nacht feesten met hun vereniging. Zijn hand voelt ze in haar haren en nek. Een kus volgt. Ja voor haar is hij toch weer Maurits. Ze lijkt meer op haar vader dan ze dacht. De trouw en toewijding. Maar ze weet ook meer over deze jongen. Ze pakt zijn hand en hij komt naast haar zitten.

            ‘Was je vroeg wakker?’

            ‘Nee, uurtje geleden’.

            ‘Kom je weer mee?’ Hij knijpt in haar hand. Daarna ziet ze zijn bezorgde blik. ‘Het spijt me’. Hij blijft het zeggen. Wanneer hij blijkbaar haar verdriet ziet. Net zoals ze bij Layla altijd ziet. De angst. Het wantrouwen. 

            Fleur sluit haar ogen. ‘Weet je wat ik jaren geleden deed?’

            ‘Dit gaat over Layla?’

            Fleur knikt. ‘Ik…trapte haar…in de buik. Ze was zwanger’. Ze opent haar ogen en ze ziet Maurits’ ernstige ogen. ‘Ik wist het niet. Heel lang niet. Pas een paar jaar geleden hoorde ik het, tijdens een van haar dromen. Ze zei Fleur mijn kindje. Mijn kindje’.

            ‘Fleur…’

            ‘Ik heb een kindje vermoord’. Ze huilt. Maar ze weet niet waarom. 

            ‘Liefje’. Maurits zegt het zelfde. Ze wist het niet. ‘Je wist het niet’.

            ‘Ik had haar niet moeten trappen. Waarom deed ik dat? Ik ben niet goed’.

            ‘Waarom deed je dat dan? Ik vind het niets voor jou’. Nu wordt Maurits’ ernstig.

            Dat weet Fleur ook nog steeds niet. Het was een opeenstapeling van gebeurtenissen in haar leven op dat moment. Ze had Layla nodig, die was er niet. Dat maakte haar kwaad. Ze stond er niet bij stil dat Layla haar nog het meeste nodig had op dat moment. ‘We begrepen elkaar verkeerd. Dat liep allemaal uit de hand. Is dat bij ons ook? Begrepen we elkaar verkeerd, Ritz? Deed ik iets verkeerd?’

            Maurits schudt zijn hoofd. ‘Ik kan allerlei redenen bedenken, Fleur. Maar dat is geen excuus voor mijn gedrag. Ik deed het. Zonder een goede reden. Misschien…was je wel te druk. De studies, de verenigingen, de familie. Layla’.

            ‘Ja. Daar hebben we het over gehad. Hetzelfde geldt voor jou, Ritz. Is dat wat ik kan verwachten, Ritz? Dat je geen nee kan zeggen als er een Annabel in de buurt is, als we beiden druk zijn’.

            Maurits schudt zijn hoofd. ‘Dat wil ik niet’. Ineens legt hij een doosje voor haar neer. ‘Ik weet dat ik jou in mijn leven wil. Als mijn vrouw…’

            ‘Wat?’ Vol verbazing bekijkt ze de ring in het doosje. Alles gaat door haar hoofd. Layla. Met name Layla. Haghenaer. Van Melligen. Ze weet heel goed hoe haar leven met Maurits Haghenaer gaat zijn. Dat is het offer wat ze moet brengen voor haar vriendin en voor zichzelf. Voor haar is er ook geen ander. Ze weet ook dat ze met Maurits wilt zijn. Daarom zegt ze ja. Ze kan zich geen leven voorstellen zonder deze jongen.

Layla ~ 20 ~ Het ontbijt

De volgende ochtend krijgt Layla een ontbijt van Fleur. Croissants, cruesli, jus d’orange en koffie. Layla’s favoriete ontbijt.

            ‘Waar heb ik dit aan te danken?’ Layla neemt een slok van de jus d’orange.

            ‘Vanwege je steun de afgelopen tijd, met Ritz en Annabel’.

            ‘Ze zijn weer Ritz en Annabel?’

            ‘Op papier’, zegt Fleur. ‘Althans Annabel, Ritz niet’.

            Layla knikt en pakt een croissant. ‘Fleur, waarom zijn de families niet gedegradeerd?’ Ze ziet Fleur ongemakkelijk worden.

            ‘Vanwege jou’.

            ‘He?’ Die had ze niet zien aankomen.

            ‘Pa en ik willen je betrekken bij Vlorensteijn, met alle privileges die daarbij horen. Maar daarvoor moet je families hebben, die voor je garant staan. Haghenaer en Van Melligen zijn daar nu voor toegewezen samen met Vlorensteijn’.

            Layla weet even niets uit te brengen. Dit had ze werkelijk niet verwacht. ‘Bedoel je’. Ze sluit haar ogen. ‘Fleur, die twee… wat ze hebben gedaan…’

            ‘Ze maken het goed als ze jou steunen. Je bent belangrijk voor me, Lay. Op deze manier kunnen we samen blijven werken en kan je zelfs toetreden tot het imperium van Vlorensteijn’.

            ‘Dit wilde ik niet’. Layla kan haar tranen niet bedwingen. ‘Hij. En vies. En zij’. Ze legt haar gezicht in haar handen.

            Fleur komt naast haar zitten. ‘He’.

            ‘Alles was voor jou. Om jou te beschermen en die idioot! Ik wil hem slaan! En haar! Haar!’

            ‘Ik weet het. Ik ook. Ik heb haar laptop kapot gegooid’.

            ‘He?’ Layla kijkt op.

            ‘Ja. Jee. Ik moest iets. Wat ik zag…’

            Layla schiet in de lach. De laptop van Annabel zit vol met allemaal planningen, schema’s en verslagen. Dat mens maakt voor alles een ingewikkelde planning. Het moet een ramp voor haar zijn dat juist haar laptop vernietigd is.

            ‘Ze krijgt wel een nieuwe’, mompelt Fleur. ‘Mijn vertrouwen is niet te koop’.

            ‘Nee’. Layla legt haar hoofd op Fleurs schouder.

            ‘Ik vond ook foto’s van ma en Ro samen. Het is erger dan ik dacht’.

            Layla voelt Fleurs hoofd op die van haar.

            ‘Alles is beter met jou. Blijf bij Vlorensteijn, Lay. Alsjeblieft, zo komt er iets goeds uit deze achterlijke smerige situatie’.

            Layla kijkt op. ‘Maak je geen zorgen. Ik blijf. Ik moet wel een poos naar Parijs na mijn afstuderen, maar ik kom terug’.

            ‘Parijs?’ Vraagt Fleur verward.

            ‘Niet wonen, maar ik heb kapitaal nodig. Voor Vlorensteijn en Marquez. Met mijn modellenwerk daar kan ik dat opbouwen. Geef me een paar jaar als model en dan ben ik voor Vlorensteijn’.

            Fleur omhelst Layla. ‘Als ik het kon, gaf ik je eeuwig Parijs. Je was fantastisch daar’.

            ‘Jij ook. Maar we brengen Parijs naar Nederland. Naar Vlorensteijn. Oke?’

            ‘Dunya’.

            ‘Desie, Fleur. Altijd Desie’.

Layla ~ 19 ~ Mooie dromen

‘Je wilt dat we haar familie worden?’ Vraagt Victoria. 

            ‘Ja. Ze zal het jullie niet makkelijk…’

            ‘Geen probleem’. Victoria onderbreekt Frank meteen die haar verbaasd aankijkt. ‘Jeetje, gaat het jullie daarom? Hebben jullie soms Maurits hier toe gezet?’

            ‘Zeg dimmen jij!’ Schreeuwt Beth ineens. ‘Wat denk je wel niet? Dat ik iemand vraag mijn dochter te belazeren? Nu moet jij heel goed oppassen!’

            Cynthia gebaart naar Victoria te stoppen. Niemand wilt Beth Vlorensteijn tegen zich hebben. Hoewel ze beiden een goed huwelijk hebben, kunnen zelfs Florian en Anton bezwijken voor de rare streken van Beth. Cynthia weet ook dat Victoria maar al te bang is daarvoor. Maar Victoria kan soms haar grenzen kwijt raken, net als Annabel.

            ‘Is alles goed hier?’ Layla staat in de lobby.

            ‘Ja uitstekend’, zegt Cynthia snel en ze loopt op Layla af. ‘Waar was je?’

            ‘Achter de schermen, Fleur helpen. Wisten jullie van dat idiote idee?’, vraagt Layla aan nu aan Frank en Beth. ‘Dat klinkt toch niet, de Layla Marquez prijzen. Nu moet ik ieder jaar opdraven bij dit gekke feest’.

            Er valt een stilte in de lobby, totdat Victoria in de lach schiet. ‘Alsof ik Ella hoor’, ze buigt voorover en blijft lachen.

            ‘Het is toch zo?’ Lacht Layla. ‘De Layla Marquez – prijzen. Ik word misselijk. Beth, bedenk snel een andere naam alsjeblieft’.

            ‘Hoe moeten we ze dan noemen? De Ella’s?’

            ‘Nee!’

            Nu klinkt er gelach door de gehele lobby, het ijs is enigszins gebroken. Net voordat Fleur binnenkomt, met Maurits en Annabel. ‘Lay, wat ben je nou weer aan het doen?’ Fleur heeft haar arm om Maurits heen. Naast haar loopt Annabel, maar die glipt snel weg en komt naast Layla staan.

            ‘Een andere naam verzinnen voor die gekke prijzen van je’.

            ‘Lay!’

            ‘Het zijn toch mooie prijzen, Layla?’ Het is Annabel. 

            ‘Mooie prijzen, ja. Mooie naam, bleeeeh’.

            Fleur proest het uit. ‘Daarom houd ik het bij die naam’, giert Fleur.

            Layla rolt haar ogen. ‘Ik moet het er maar mee doen’, maar ze geeft een knipoog. ‘Het is inderdaad een mooie beurs, Fleur. Dat heb je goed gedaan’.

            ‘Wij samen. Zonder jou was ik er nooit opgekomen’.

            ‘Dat is waar’, grijnst Layla. 

            Er komt een serveerster binnen met champagne. Allemaal pakken ze een glas. ‘Op Fleur’, zegt Layla. ‘En deze gek…mooie prijzen. Dat je maar veel dromen waar gaat maken’.

            ‘Dank je, Lay’.

            Ze proosten met elkaar en Frank ziet Fleur en Maurits een kus uitwisselen. De liefde is niet over, wel is het getekend met verdriet. Iets waar hij helaas zijn dochter niet voor kon behoeden. Met de toetreding van Layla, heeft hij dit wel enigszins kunnen verzachten. Een goede stap om zijn fouten uit het verleden recht te zetten, maar hij is ervan bewust dat dit niet alles goed maakt. De Layla Marquez – prijzen zijn het begin van een toekomst van Vlorensteijn en Layla Marquez.

Layla ~ 17 ~ Fleurs gebaar

Zoals altijd hebben ze de beste plaatsen in de zaal. Dit keer zitten Frank en Beth recht tegenover het podium, maar vooraan. Fleur heeft de plaatsen voor ze geregeld. Soms hebben ze een eigen balkon, maar ze heeft er nu voor gekozen haar ouders tussen een gezelschap te zetten. Frank weet erom, Beth enigszins. Hij is zich een ongeluk geschrokken toen hij zijn dochter achter zijn bureau zag zitten, maar het was voor hem een kans om haar toe te spreken. Al lange tijd had hij Maurits’ gedrag door. Net als Fleur kon hij alleen niets bewijzen. Fleur heeft al het bewijs. Net als Frank. 

            ‘Frank. Beth’.

            Beth draait even haar gezicht zijn kant op, een moment knijpt hij zijn ogen samen. Hij staat meteen op en steekt zijn hand uit. ‘Dag Victoria. Anton’.

            Ook Beth schudt hen de hand. Achter hen verschijnt Annabel. Victoria duwt haar naar voren en ook Annabel geeft Beth en Frank een hand. Frank ziet Annabels ogen groter worden. Hij weet direct wie aan de andere kant van hem verschijnen. De familie Haghenaer, inclusief Maurits. Ze groeten elkaar vriendelijk. Voordat Frank Beth iets kan toefluisteren, voelt hij een hand op zijn schouder.

            ‘Frank, gorgeous’.

            Er is maar een die hem zo noemt. ‘Catherine’. Hij krijgt een zoen van Catherine van Haeren Seijst. Beth krijgt zowaar een omhelzing en ze maken een kort praatje met de ouders van Cedric. De zaal wordt voller.      

            Vanaf het balkon bekijkt Frank de andere gezinnen. De ouders van de studenten die minder tot geen bijdrage leveren aan de vereniging, maar van wie hun kinderen wel lid zijn geworden. Een aantal vallen onder Fleur, op initiatief van Fleur en voor deze studenten is dit optreden ook bedoeld. De opbrengst van de avond gaat naar vijf studenten die worden gewaardeerd voor hun inzet voor de vereniging. Het is een mooi doel, dat helemaal wordt georganiseerd door Fleur. 

            ‘Dag allemaal’. Ontspannen komt Fleur het podium oplopen en ze wordt direct ontvangen met een hard en luid applaus. ‘Welkom op deze avond. Fijn dat jullie er allemaal zijn, want het is een bijzondere avond. Vanavond ga ik voor het eerst vijf prijzen uitreiken aan studenten die zich hebben bewezen, als student en als jaargenoot. De studenten die geselecteerd zijn, komen niet uit een wereld waarin ik ben opgegroeid. Een wereld vol rijkdom en luxe. Als jong meisje was ik me daar bewust van, als puber even iets minder, maar sinds een paar jaar alleen maar meer. Door een bijzondere vriendin van mij. Een die al sinds haar jeugd het alleen doet en nu zelf’, Fleur houdt zich even stil. ‘Die nu zichzelf onderhoud. Ze studeert, ze werkt, ze danst en ze is ook nog een topvriendin. Daarom wil ik deze prijzen aan haar opdragen en benoem ik deze prijzen tot de Layla Marquez – prijzen van de vereniging’.

            ‘Dat meen je niet’, Beth kijkt opgewonden naar Frank. ‘Wist jij dit?’

            Frank knikt naar haar. ‘Ze vroeg mijn toestemming’.

            ‘Waarom?’

            ‘Fleur betaalt de prijzen uit haar fonds.’ Hij ziet Beths mond openvallen. ‘Het was dat of Parijs, lieverd. Alleen hiermee hield ik Fleur binnen Vlorensteijn, de vereniging en De La Reve’.