Ivy ~ 3 ~ Joost

Zo nu en dan zag ik Ivy weleens. Als ze langskwam voor mijn dochter. Vaak bleef ze dan eten, maar ik hield me af. Deed alsof ze me niets meer deed. Aan de ene kant veranderde ze ook wel enigszins. Duidelijk een zoekende studente en ik vond haar minder interessant. Nog steeds mooi om naar te kijken, maar geen interessante partij in mijn leven. Hoe ze mij zag was me niet duidelijk. Ze kon lachen om mijn grappen, maar ze hing veel aan mijn vrouw. Wat ik begrijp. Die ontfermde zich altijd zorgzaam over haar. Na een aantal jaar zagen we haar minder. Ze ging samenwonen in een tijd dat onze kinderen druk waren met het studentenleven. Hun levens waren nooit zo verschillend geweest. Zelf stond ik er niet bij stil hoe dit voor haar was. Ik dacht niet aan haar. Vond dat niet nodig. Mijn vrouw hield contact met haar ouders en we ontmoetten elkaar een keer. Als het over haar ging, hield ik me maar zo stil mogelijk. Luisterde ik naar de verhalen, maar ik kon er weinig van maken. Ook niet toen haar relatie toch ëindigde. Behalve dat ze zich zo dapper mogelijk erdoorheen sloeg. Dat vond ik dat wel weer bewonderenswaardig. Hoe ze haar eigen leven zo zelfstandig op de rit zetten, ondanks alle emoties. 

Ivy ~ 2 ~ Joost

Ivy was niet snel verdwenen. Mijn gedachten zijn vaak bij haar. Vanaf die ene middag is ze niet meer uit mijn lijf verdwenen. Voor mij was het een vreemde ervaring. Ik zie altijd mooie dames. Ik weet wanneer ze mooi zijn en daar loop ik niet voor weg. Net als mooie auto’s of mooie horloges, geef ik mooie vrouwen aandacht. Maar dan zijn ze gewoon mooi, of lekker. Dat laatste zeg ik niet vaak hardop. Bij haar kon ik het niet zeggen, met al het gezelschap om ons heen. Wel zag ik het direct in haar ogen. Die nieuwsgierigheid. Er ging iets gebeuren die middag. Hoe kon ik niet bevatten. Dat gebeurde geleidelijk aan. Tot ik merkte dat ze over me gesproken had. Over mij. Haar ouders beaamden het. Ze hadden er geen erg in. De anderen ook niet. Mijn vrouw wel. Ik merkte haar verbazing. Meer niet. En ik werd opgewonden, op een manier die me niet vaak overkomt. Niet vanwege haar uiterlijk, natuurlijk was ze mooi. Maar er gebeurde iets. Een gevoel. Chemie. Met haar moest ik niet in een ruimte zijn. Dan kon het snel gaan en ze was nog zo jong. Later in de avond moest ik het wel kwijt natuurlijk. Al mijn passie voor haar. Haar stem klinkt nog in mijn hoofd en haar ogen. Die laten me niet los. Die maken dat ik haar wil pakken. Vast wil pakken. Haar stem maakt dat ik haar altijd wil horen. Haar mooie lichaam wil ik het liefst vasthouden, maar dat gaat niet. Ze blijft voor altijd weg van mij. Het is bizar. Maar ik kan dit uitschakelen. Ik moet wel. Ik heb een huwelijk en twee kinderen. Alleen kijken, beetje plagen, meer mag het niet zijn. Nooit.

Toch verdwijnt ze niet. Zeker niet op de momenten dat ik alleen ben. Op weg naar het werk. Naar het vliegveld. In het vliegtuig, in het hotel. Dan denk ik aan haar. Ik sluit mijn ogen en ik denk aan haar lichaam op mijn schoot. Haar bijzondere borsten tegen mij aan. Ik bel haar niet, ik doe niets van dat alles. Een stap naar haar en de grens is al overschreden. Dat kan ik haar niet aandoen. Mijn vrouw kan het dragen, maar zij niet. Ze is al depressief begreep ik. Verzuipt zich in haar studie, maar het gaat niet goed met haar. Oh mijn lieve mooie dame. Hoe graag wil ik jou troosten. Weet dat ik graag de jouwe wil zijn. Hoe langer de tijd voortduurt, hoe meer ze in me blijft. Ik word ouder, zij wordt ouder. Als we elkaar jaren later treffen, is het er weer. Ik wil haar niet meer in mijn buurt. Nog steeds is ze gevaarlijk. Gevaarlijker nu ze ouder is. Hoe kan onze spanning nog steeds aanwezig zijn? Een blik en het leek alsof we naar elkaar toegetrokken werden. Ik daagde haar weer uit en ze verblikte of verbloosde niet. In haar ogen zag ik alleen maar leegte. Ik kon er niets mee, zelfs niet troosten. Daarom kan ze bij mij niet zijn. Ik kan haar nooit helpen. Ik maak alles erger, ook nu mooie dame. Ook nu.

Ivy ~ 1 ~ Louise

Nog steeds na al die jaren begrijp ik niet wat er gebeurde die dag. Natuurlijk wist ik dat mijn man een flapuit is, de dames ziet. Maar meestal zegt hij dat, letterlijk. Kan ik er niet omheen en weet ik hem op zijn nummer te zetten als het genoeg is geweest. Die dag gebeurde het op een andere manier. En Ivy, ze was nog zo jong. Wat er bij haar was, is me niet duidelijk. Wel zag ik iets gebeuren, waar ik nerveus van werd. Normaal bleef het bij een grote mond, zag hij iets moois en was het klaar. Dit keer niet. Hij had geen grote mond. Het was een continue plagerij die ontaardde in zijn speelse blikken naar haar. Hoewel haar ouders erbij zaten. En onze andere vrienden. Ik kon weinig en zelfs mijn kinderen wisten er niet op te reageren. Het leuke was, ze was hem beter af. Ze was hem de baas. Slimmer dan ik dat deed. Ze reageerde scherp, was voorbereid op zijn opmerkingen en op andere momenten bleef ze zwijgen. Dan lachte ze alleen en draaide ze haar gezicht charmant van hem weg.

En ineens stonden ze te praten. Waar het over ging weet ik niet, maar hij sprak met haar. Alleen. Het was geen flirten, het was niet uitsloven, hij was oprecht. Hetzelfde gold voor haar, al was zij nog voornamelijk beleefd en afwachtend. Duidelijk nog een jong meisje. Toch ging ik erbij staan. Ik merkte zijn blik, zijn verontwaardigde blik. Normaal doe ik dat als hij openlijk flirt. Als hij de dames teveel aanraakt. Als hij me te lang negeert in gezelschap. Ik weet altijd dat hij het niet meent, maar hij doet gewoon. Met haar niet, dit was weloverwogen. Aftasten hoe zij is. Waarom? Wat wil hij met haar?

Die avond wilde hij vrijen. Zijn bewegingen waren gepassioneerd. Wilder dan altijd. Dacht hij aan haar? Ik weet het niet. Wat was er met haar gebeurd, dat hij zo anders was gaan doen? Oprechte interesse, dat zit mij meer dwars dan een plagerige flirt.

‘Wat was er met haar’, vraag ik toch als we in het donker liggen.

‘Niets, lieverd. Ik mag toch wel plagen.’

‘Ze is een jonge vrouw. Duidelijk in de war. Laat haar met rust.’

‘In de war?’

Ik heb zijn aandacht. ‘Ja. Laat haar met rust’. Ik weet dat hij naar mijn woorden luistert. Een paar maanden later krijg ik gelijk. Het meisje is ziek, depressief. Haar ouders hebben haar tijdens de zomer thuis gehouden. ‘Ik zei het je.’

Zwijgzaam knikt hij. ‘Door mij?’ vraagt hij later. ‘Hoe kan dat nou?’

Hier wil ik geen antwoord op geven. Deze waarheid wil ik niet weten.

‘Lieverd, heb ik hier schuld aan?’

‘Dat zullen we nooit weten. Laat het rusten. Je hebt geen keus.’

We hebben er altijd over gezwegen. Aan hem merkte ik weinig, wat ik vreemd vind. Wellicht heb ik op tijd ingegrepen. Soms horen we iets over haar. Ze is druk en gaat op zichzelf wonen. Leert een jongen kennen, ouder dan zij. Ouder. Dus toch. Meer weet ik niet, maar ik ben blij dat het gevaar verdwenen is. Mijn man is nog steeds van mij. Hij heeft geen keus, ik heb geen keus. Ondanks haar. Die jongedame die het verschil maakte.

The other beauty

Today I joined a 3 hour yin yoga masterclass. A wonderful experience but also very confronting. It brought me back to the sadness and pain I try to hide everyday. I think it’s part of the healing process. I also noticed some beautiful moments, when I succeeded in relaxing after performing the pose. Other poses however confronted me with all the pain I was hiding. Now I am satisfied in joining this class, but now I should give myself time and space to accept the sad feelings that came to the surface. I guess that’s the beauty of yoga as well. 🧘‍♀️ 🌸~ #yoga #yinyoga #yogagirl #yogacommunity #sadness #pain

Foto: by Verawaty