Kiezen: vrijheid of vermoeiend?

Tegenwoordig hebben we allemaal de mogelijkheid ons leven in te richten zoals wij willen. Hoe ouder we worden, hoe meer deuren open gaan. Dat klinkt als een uitdaging, een avontuur. Helemaal omdat er zoveel opties zijn waaruit we kunnen kiezen. Allerlei verschillende opleidingen, sporten, hobby’s en banen. Maar er zijn zoveel mogelijkheden, dat we bijna het overzicht verliezen. Dat je eigenlijk haast bang bent dat je iets mist.

Zo koos ik jaren geleden voor de opleiding Psychologie en kwam ik er vervolgens een jaar later achter dat de opleiding Gezondheidswetenschappen ook bestond. Of Medische Biologie. Dat waren ook ontzettend mooie opties geweest, maar ik had nog nooit hiervan gehoord. Niemand in mijn omgeving die mij daarop geattendeerd had. En als dat wel was gedaan, dan betwijfel ik of ik wel die opleiding had gekozen. Op dat moment had ik nog geen idee welke studie ik wilde volgen, laat staan het type werk wat ik jaren later zou doen. Eigenlijk had ik werkelijk geen idee. Ik koos de opleiding waar ik op dat moment het meeste affiniteit mee had en dat was Psychologie. Gevoelsmatig en persoonlijk was dit een goede keus, carrière technisch betwijfel ik.

Maar dat geeft niet. Jaren later stond ik open voor allerlei mogelijkheden en keek ik haast mijn ogen uit naar alle banen die voor het oprapen lagen. Bij wijze van spreken dan. Er was genoeg werk, maar niet het werk dat aansloot bij mijn wensen. Schrijven en Psychologie. Die twee wilde ik het liefst combineren. Het grappige is dat beiden altijd wel voorkomen in een baan. Schrijven en communicatie zijn een groot onderdeel van je werk in dit e-mailtijdperk en psychologie, daar kan je een boek mee vullen als je geconfronteerd wordt met de verschillende karakters op de werkvloer.

Hoewel de banen niet direct aansluiten bij de studie, sluit het wel aan bij mijn opleidingsniveau. Dat laatste opent nog meer deuren en zie daar, nog meer mogelijkheden waaruit je kan kiezen. Eigenlijk kan ik alles worden en blijken mijn interesses en mogelijkheden breder te zijn dan ik dacht. Maar wat wil ik echt? Welke weg ga ik kiezen?

Er is zoveel. Aan de ene kant is het fantastisch dat ik de vrijheid heb om te kunnen werken zoals ik doe. Ik weet dat mijn leven er heel anders uit had kunnen zien. Als ik in mijn geboorteland Indonesië was gebleven, dan vermoed ik niet dat ik ooit een stap in een universiteit had gezet. In ieder geval niet als student. Alhoewel, je weet het nooit welke mogelijkheden op mijn pad waren gekomen. Geboren in Indonesië, uiteindelijk studeren en werken in Nederland. Die stap was niet mijn eigen keus, maar het is me wel overkomen, waardoor ik nu de luxe heb zoveel te kunnen doen.

Gelukkig is het tegendeel waar. Natuurlijk heb ik hier meer mogelijkheden, maar er blijven ook genoeg deuren gesloten. Dat voelt soms oneerlijk. Aan de ene kant is het beter, anders werd het helemaal onoverzichtelijk. Een enkele deur gaat open. Die weg geeft mij de mogelijkheid mij te ontwikkelen als mens. Daarnaast creëer ik een andere weg, een die anders is. Die nog niet voor mij uitgestippeld is. De weg die nog onbekend is, maar die ik zelf kan invullen. Het lijkt eng en leeg, maar dat is het niet. Dat is vrijheid.

De balans tussen licht en donker

Yoga, klassiek ballet en schrijven zijn drie bezigheden die ik tot nu toe heb beschreven voor deze website. Ook vakantie heb ik genoemd. Het is niet mijn favoriete bezigheid, maar wel een periode om tot rust te komen. Dat is namelijk de andere kant van deze website, rust. De andere kant is chaos. Warrior staat voor de strijd tussen rust en chaos, en hoe we daarin onze eigen strijders zijn. Chaos staat voor de psychische gemoedstoestanden waar ik dagelijks mee te maken heb. Het is niet eenvoudig deze zomaar neer te zetten, daarmee geef ik natuurlijk wel veel bloot en ik wil toch een mate van objectiviteit behouden in dit blog. Wat mij helpt, hoeft namelijk niet goed voor een ander te zijn.

Met deze website hoop ik alleen iemand inspiratie te geven, misschien hoop of een stap in een nieuwe richting. Zelf heb ik al veel stappen gezet om met mijn angsten en onzekerheden om te gaan. Nog steeds ben ik zoekende naar een levenswijze die mij het beste in balans houdt. Dat is een heel moeilijk proces, maar ik ben er achter gekomen dat het belangrijk is dat wat ik doe, ik ook echt leuk vind. Dit klinkt heel vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Ik noem ze de lichte factoren, verwijzend naar de lichtroze kleuren in het moodboard van Warrior. Zelf word ik hier vrolijk en rustig van. Voor de ander kan dat de kleur blauw of groen zijn.

In de psychologie wordt ook wel gesproken van beschermingsfactoren. Dit zijn factoren die ervoor zorgen dat je op het rechte pad blijft, dat je in vervelende omstandigheden niet de verkeerde keuzes maakt. Beschermende factoren kunnen het gezinsleden zijn, familieleden, vrienden, klasgenoten, of een goede meester of juf. Wanneer je thuis door een moeilijke situatie gaat, kan een juf of een lieve vriendin je er door heen slepen. Of als je op school gepest wordt, kunnen je ouders een goede steun zijn voor je.

Het zou ideaal zijn als het leven altijd in balans is. Dat de donkere en lichte factoren altijd in evenwicht zijn, of beter nog, dat de donkere factoren helemaal niet voorkomen. Helaas is dat laatste zelden aan de orde. In Warrior zullen daarom ook donkere onderwerpen besproken worden. Angst. Depressies. Borderline. Bipolaire stoornis of PTSS. Psychische aandoeningen die voor velen onbekend zijn, maar voor anderen ook zeer bekend. De laatste tijd komen deze steeds meer onder de aandacht, maar er is nog steeds niet voldoende begrip voor en dat wordt ook zeker niet ervaren door de mensen die hier zelf mee hebben te maken.

Sommigen kennen geen balans, ze kennen geen rust en ook geen lichte of beschermende factoren. Zij kennen alleen chaos in een donkere toestand. Het licht krijgen ze niet vaak aangereikt. Vaak zitten zij zo vast in hun eigen gevoel, dat ze het licht niet eens meer kunnen herkennen. Zelf zie ik deze gelukkig nog wel, ze blijven alleen niet. Yoga. Dansen. Schrijven. Soms ben ik ermee bezig, maar voel ik het niet. De geruststelling en ontspanning die verlichtende activiteiten kunnen geven. Ik weet ook niet of dat ooit zal komen. Tot die tijd houd ik mij vast aan die tijdelijke lichtmomenten. Zolang deze er zijn, maakt dat de donkere chaos dragelijker.

Dansen om te ontsnappen

Het duurde lang voor ik de keus had gemaakt om te kiezen voor dans. Klassiek ballet om precies te zijn. Deze vorm van dans is niet altijd een interesse van mij geweest, maar het dansen in zijn algemeenheid wel. Zeker wel. Als kind danste ik liever binnen de veilige muren van mijn slaapkamer. Daar deed ik de pasjes die ik zag op de televisieshows of in de muziekclips. Omdat het zo’n liefhebberij van mij was, deed ik weleens een proefles bij de dansschool in mijn woonplaats, maar uiteindelijk koos ik voor de vrijheid van mijn slaapkamer.

Tot een paar jaar geleden, toen ik voelde dat dans altijd in mij leefde. Dat ik bij muziek altijd dans voelde. In gedachte zag ik de danspassen die ik wilde maken, maar in de praktijk nooit kon uitvoeren. Tien jaar geleden ging ik ervoor en volgde ik mijn eerste balletles. Na een jaar stopte ik ermee. Een duidelijk reden heb ik niet, alleen dat ik nog erg zoekende was en voor mijn gevoel was ballet het gewoon nog niet. Daarna heb ik jarenlang gedanst bij de sportschool. Zumba, Body Jam, Sh’bam. In die jaren waren deze dansen perfect voor mij.

Ongeveer anderhalf jaar geleden besloot ik toch weer de stap naar klassiek ballet te wagen. Inmiddels merk ik tot mijn plezier dat de bewegingen mij langzaam eigen worden. Sinds een half jaar heb ik zelfs de spitzen aangeschaft. Vreemd genoeg voelde ik toen dat dit bij mij hoort. Klassiek ballet met al zijn pracht en praal. Naast de sierlijkheid vereist het ook een extreme kracht van je lichaam. Er worden onnatuurlijke bewegingen van je gevraagd die voor mij voelen als een fantastische uitdaging voor mijn lichaam.

Na een dag werken is het vaak moeilijk mij te concentreren op deze lessen. Toch besef ik iedere week weer dat ik mij hier goed bij voel. Dat dit de beste ontsnapping en ontspanning is na een lange dag werken op kantoor. Eigenlijk had dit mijn werk moeten zijn. Het doet mij goed om een avond in de week te dansen op de muziek, alsof ik weer terug ben in mijn slaapkamer.

Liefde in een harde wereld, een bewuste keuze

De wereld is hard, keihard. Dit zal nooit veranderen. Het is aan onszelf om te beslissen hoe we hier mee omgaan. Voor mijzelf is dat tot op de dag van vandaag een strijd. Zo sta ik regelmatig voor de keus om mee te gaan in de harde samenleving of om toch te kiezen voor een rustigere vredige manier.

Wanneer je veel negatieve confrontaties ervaart, dan is de neiging om dit gedrag te kopiëren groot. Tenslotte val je minder op als je hetzelfde bent als de massa. Zo betrappen we ons vaker op kopieergedrag, hoewel we vaak niet eens weten waarom voor dat specifieke gedrag is gekozen. Omdat de anderen dat ook doen, wordt dan gezegd. Of dit terecht is, wordt zelden afgevraagd. Mensen die uitzonderingen zijn, vallen op en zijn daardoor een makkelijker doelwit voor de massa. Daarom lijken veel mensen op elkaar en wie zich weet aan te passen, zal overleven. Oftewel, keihard worden in deze harde wereld.

Deze houding is echter niet voor iedereen weggelegd. Zo ook niet voor mij. Al heb ik er bewust voor gekozen niet mee te gaan in de keiharde houding die om mij heen ontstond. Met name ten tijde van de recessie merkte ik de veranderingen op de werkvloer. Er werd meer geëist, de zaken gaan niet goed en alle werknemers voelen de druk en dreiging van de economie. Door alle stress gaan mensen zich op elkaar afreageren. Wie het hardst schreeuwt en duwt, die wint. Zo simpel is het. Ik keek ernaar, liet alle nare reacties over mij heen komen en besloot niet toe te geven. Of het mij meer zou hebben gebracht als ik mij net zo had gedragen, dat vermoeden heb ik niet.

Bron: Pinterest

Te midden van de chaos koos ik voor de rustige vredige manier. Dit bedoel ik niet zweverig of naïef. Zeker niet, want ik besefte wel degelijk dat ik daarmee de strijd niet ging winnen. Of dat het ten koste ging van mijzelf. Maar ik weigerde om net zo naar en hard te worden als de mensen om mij heen. Zelf voelde ik hoe ellendig dit aankwam. Ik vond het niet nodig, om dat een ander aan te doen. Natuurlijk werd het mij soms te veel, nog steeds, en dan kan ik dit niet verbergen. Maar over het algemeen hield ik mij rustig en vriendelijk. Hier sta ik nog steeds achter. Er zijn genoeg mensen die kiezen voor de harde weg. Des te meer redenen voor mij om een andere weg in te slaan, waarbij ik al die anderen achter me laat. Nee het is niet naïef, het is een bewuste keuze, iedere dag weer.

Warrior staat voor de strijd voor liefde. Om te kiezen voor het goede, ondanks al het slechte om je heen.

Yoga: de weg naar ontspanning

Om verschillende redenen heb ik besloten een nieuwe stap te zetten. De stap naar yoga. Dit gebeurt bij mij niet van de ene op de andere dag. Beslissingen maak ik nooit heel erg snel. Dat gaat gepaard met veel nadenken en onderzoekwerk. Het onderzoek houdt bij mij in, foto’s. Voornamelijk foto’s. Lang leve Pinterest en de immense hoeveelheid foto’s je daar kan vinden over uiteenlopende onderwerpen. Zo ook van yoga en al snel was ik geboeid door de bijzondere poses die ook zeer goed van pas kunnen zijn bij mijn andere passie, klassiek ballet. Yoga zal niet mijn passie worden, maar zeker wel een welkome aanvulling in mijn leven. Dat is al de moeite waard om een les te proberen.

De eerste yoga les

Dus reed ik afgelopen woensdag vol goede moed naar de sportschool om daar een les yoga te volgen. Easy Yoga wordt het daar genoemd. Volgens de omschrijving is de les perfect voor beginners. Het tempo is laag en de oefeningen zijn niet al te moeilijk. Perfect als je nooit aan yoga hebt gedaan. Ik kwam een kwartier eerder aan, dus besloot ik nog rustig gebruik te maken van de loopband in de fitnessruimte.

De kennismaking met yoga

Achteraf had ik beter direct naar de zaal kunnen gaan. Dan had ik al een goede plek kunnen uitkiezen. Toen ik vijf minuten voor tijd de zaal binnen kwam, zag ik namelijk al een behoorlijke groep in een halve cirkel in de zaal zitten. Sommigen op een eigen mat en anderen op een matje van de sportschool. Ik pakte een mat van het rek en vroeg vriendelijk aan een van de dames of er tussen kon zitten. Dat was prima zei ze en ik installeerde mij op de vloer. De aardige dame raadde mij aan om een deken te pakken. Dat was handig als we de ontspanningsoefeningen gingen doen. Het was fijn dat iemand mij een paar adviezen gaf. Braaf pakte ik een deken en wachtte het begin van de les af.

Met gesloten ogen

Het verloop van de les heb ik eigenlijk blindelings gevolgd. Alhoewel, niet helemaal. Het sluiten van de ogen was voor mij een nieuwe ongemakkelijke ervaring waar ik nog erg aan moest wennen. Dat is al het eerste leerpuntje. De rest van de oefeningen zijn mij behoorlijk meegevallen. Over het algemeen waren ze nieuw en ook de routine was nog onbekend, maar de omschrijving klopte woord voor woord. Het was niet moeilijk. Alles was makkelijk te volgen en ik hoefde mijn lichaam niet in allerlei ingewikkelde houdingen te forceren.

Stretch, rek en sta

Het voelde prettig eens iets anders met mijn lichaam te doen dan hardlopen, of dansen. Al gingen sommige
houdingen nog ongemakkelijk. Het ene been gebogen achter, het andere been gestrekt schuin opzij, een arm in je zij en de arm omhoog, en stretchen maar. Het lukte. Vanuit de zithouding weer in een staande houding met je handen tegen elkaar aan. Ik wiebel een beetje, want van zo snel van zitten naar staan word ik duizelig. Maar ik blijf staan gelukkig. Daarna mag een been omhoog, pak met je ene hand je voet bij de tenen en strek je been opzij. Dit leek een onmogelijke oefeningen, maar het lukte.

Een nieuwe weg

De yoga les vloog voorbij en al snel was het tijd voor de ontspanningsoefeningen. Ik besloot mijn deken onder mijn hoofd te leggen. Als ik op een zachte ondergrond lig, zal ik meer ontspannen zijn dacht ik. Dat klopte en het lukte mij zowaar om na een nieuwe les enigszins te ontspannen. Slapen ging ik niet, maar ik was wel even weg. En dat was een hele prestatie. Ontspannen is niet mijn sterkste kant. Er wordt gezegd dat je vanuit ontspanning de beste prestaties kan leveren en tot nieuwe inzichten kan komen. Dus wie weet. Ik ben er nog niet. Daar gaan de volgende yogalessen aan bijdragen. Namasté (daar moet ik ook nog aan werken).