Angst: probleem of uitdaging?

Hoe vaak horen we dat we iets als een uitdaging moeten zien? Vaak. Nieuwe gebeurtenissen brengen altijd spanning met zich mee. We worden nerveus en zenuwachtig. Krijgen buikpijn. Worden misselijk. Trillen. Duizelingen. Allemaal lichamelijke klachten die gepaard gaan met angst. Daarnaast maken onze gedachten ons verwarrend. Er ontstaat een film van de gebeurtenis die in het vooruitzicht ligt. De beelden van de film veranderen continu, net als de geluiden. Er ontstaan meerdere films die niet op elkaar lijken en de een nog dramatischer dan de andere. Zenuwen noemen we dat. Als we die uiten, dan horen we: zie het als een uitdaging.

Een nieuwe ervaring beleven is nou eenmaal een verrijking in je leven. Je staat er op dat moment niet bij stil, maar nadat de gebeurtenis heeft plaatsgevonden merk je vanzelf dat je gegroeid bent. Daarom zeggen mensen dat, om je te stimuleren toch die ene stap te wagen. Ze weten dat je er spijt van gaat krijgen als je vanwege de angst voor het nieuwe. Het is zonde om door die angst een verrijkende ervaring te laten gaan.

https://www.pinterest.com/pin/459437599480466936/

Toch zijn er veel die niet om de angst heen kunnen. Waarbij de angst een te grote invloed heeft. Een beetje spanning en zenuwen zijn gezond om te ervaren. Wanneer het teveel gaat overheersen, dan kan je niet meer spreken van een uitdaging. Als je gaat overgeven of extreem duizelig wordt. Of extreem last hebt van nare gedachten over wat kan gebeuren. Er zullen veel mensen zijn die je proberen te helpen, maar soms kan je er niets aan doen. Hoe graag je ook wilt.

Het is dan makkelijk te spreken over een probleem. Laten we dat dit keer niet doen. Laten we zeggen dat je dan wel een uitdaging hebt. Een uitdaging om te zoeken naar andere verrijkende ervaringen die niet die angstige gevoelens naar boven brengen. Maar die jou blij maken, die je doen groeien. Het bestaat. Dat weet je. Als je diep in je hart kijkt en eerlijk bent naar jezelf, dan weet je hoe jij kan groeien en jouw eigen angst de baas kan zijn. Kijk in je hart, kijk in je ziel. Waar droomde je van als kind? Die dromen zijn het puurst. Die zijn jij, zonder angst maar met vreugde.

 

 

Liefde als een onzichtbaar wapen

Zaterdag 19 mei 2018 stond helemaal in het teken van het huwelijk in Engeland, prins Harry en Meghan Markle. Inmiddels is er veel over gezegd en geschreven, maar niemand kon meer om de liefde heen. Niet alleen de liefde van het echtpaar of de speech van de Amerikaanse bisschop. De liefde die mij is blijven hangen is die van haar moeder Doria Ragland. Haar liefde ging verder dan die van de liefde voor haar dochter, of als moeder. Zij heeft bewezen dat je met liefde veel kan bereiken. Liefde en kracht weliswaar, want er is veel kracht voor nodig geweest om vast te houden aan liefde als je veel negativiteit beleefd en ervaart.

 

Harry & Meghan

Dat ga je namelijk tegenkomen en een echtpaar als Harry en Meghan zeker. Die staan zo blootgesteld aan de wereldwijde aandacht. Geheid dat er veel negatieve meningen van zich laten horen. Natuurlijk bestaat er iets als vrijheid van meningsuiting. Door de sociale media is dit echter nog harder en kwetsender. Niet alleen de woorden van de media worden bekend, maar ook van de minder bekende mensen. Ook die woorden krijgen een geluid van de media. Hier zijn ze zeker al tegenaan gelopen en dat zal alleen maar meer worden. Er is veel liefde nodig om daarin sterk te staan. Als individu en als echtpaar.

De vraag is hoe je daarmee omgaat. Natuurlijk kan liefde een grote kracht zijn, om je ertegen te weren. Wanneer je dit gebruikt als manier om je sterk te maken, dan wordt dit niet altijd gezien. Het is een onzichtbaar wapen, waarvan het effect vaak op lange termijn zijn vruchten gaat afwerpen. Daar komen we weer terug bij Doria Ragland. Vernedering en racisme zijn veel voorgekomen in haar leven. In de media zijn hier enkele voorbeelden van gegeven, maar dat zijn er maar een paar uit het hele leven van Doria Ragland. Uiteindelijk heeft de vrouw zich ontwikkeld als sociaal werkster en yogalerares. Ze komt over als een kalme vrouw, die trouw is aan zichzelf. In uiterlijk en innerlijk.

Kiezen voor de vredige weg is moeilijk, het vraagt ontzettend veel. Het is niet voor iedereen weggelegd om deze weg te kiezen en ook niet om deze weg vol te houden. Voor sommige mensen kost het de gezondheid als zij de negativiteit niet besluiten te verweren met negativiteit. Iedereen kiest de weg die bij hem past, maar de wereld zal beter een mooier zijn als meer toegeven aan de kracht van liefde met daarbij de liefde voor onszelf. Geen vernedering, geen haat, geen geweld. Gewoon liefde. We zijn ermee geboren. Zo moeilijk moet het dan toch niet zijn?

 

Laat gewoon los

Een keer per week volg ik een balletles. Voor mijn gevoel te weinig, want ik vind het geweldig. De les duurt 1,5 uur. Dit lijkt lang, maar het is te kort om werkelijk te genieten van het dansen. Dat lukt me pas na ongeveer een uur. Dan besef ik dat ik de passen op een gegeven moment moet loslaten. Vertrouwen op wat ik heb geleerd en de muziek volgen. Tellen doe ik eigenlijk niet eens tijdens het dansen. Ik volg de maten van de muziek, onthoud de klanken waar de passen bij horen. De balletles begint met een sessie aan de barre. De laatste les moest op een voet op mijn tenen blijven staan, het andere been naar voren omhoog. Vervolgens ook een keer opzij en naar achteren. Alle keren bleef je op een been op de tenen staan. Bij deze houding zal vast een prachtige Franse naam horen, helaas is me deze even ontschoten. Krampachtig hield ik de eerste keren aan de barre vast, zoekende naar mijn balans. Dit vond ik dus niet, waarop de docente zij ‘laat gewoon los’.

Gedwongen of gewenst

‘Laat gewoon los’, ze had gelijk. Het hielp. Soms moet je gewoon loslaten zei ze. Niet wachten op de balans, maar loslaten en maar zien wat je bereikt. Dat klinkt doodeng en ik stond gewoon in een danszaal met een barre naast me. Het dagelijkse leven vraagt en dwingt je met enige regelmaat tot loslaten. Iets wat we eigenlijk allemaal eng vinden. Diep van binnen willen we allemaal soms los zijn van alles. Onze baan opzeggen, het huis verkopen en vertrekken naar een ver oord.

Achterlaten

Sommige mensen doen dat. Die verkopen alles en beginnen een restaurant of B&B in het buitenland. Verschillende televisieprogramma’s besteden hier aandacht aan. Lacherig of vol bewondering kijken we het aan. Verbijsterd over hoe mensen een voorspelbaar leven achterlaten voor een leven in puin vol onzekerheden. Veel dromen ervan, maar blijven jarenlang toch braaf naar kantoor gaan. Ergens geeft dat ons natuurlijk zekerheid. We weten waar we aan toe zijn. Maar al te graag houden we ons vast aan dat kantoor en de loonstrook. We kunnen er altijd op terugvallen en het is de basis van ons bestaan, ons balans.

Duidelijkheid

Als je iemand bent die hier vrede mee heeft, prima. Sommige mensen hebben deze voorspelbaarheid en duidelijkheid nodig om zichzelf staande te houden. De rust en regelmaat is voor velen zeer belangrijk en moet zeker niet onderschat worden. Loslaten is voor deze mensen pijnlijk. Met name als het gaat om een vertrouwde kwestie. Des te erger is het als zij gedwongen worden om de vertrouwde omgeving te verlaten. Gebeurtenissen met verlies en verlaten kunnen dan zeer heftig binnenkomen.

Kies jouw moment

Loslaten. Ja, soms moet je dat gewoon doen. Maar eens in de zoveel tijd voelt die barre gewoon erg prettig om je aan vast te houden. Het liefste bepaal je zelf wanneer je loslaat. Als jij er aan toe bent. Als het jou moment is. Als je dan valt, dan is het je eigen gekozen avontuur.

De plek voor het nieuwe werken

Dankzij de digitalisering lijkt werken op een kantoor steeds zeldzamer te worden. Meer bedrijven introduceren het nieuwe werken. Hierbij mag je ook vanaf een andere locatie je werk uitvoeren. Vanuit een cloud of via een netwerkverbinding zijn de documenten overal op te vragen. Alles wat we nodig hebben, staat tenslotte op de computer. Met de juiste ICT voorzieningen zijn deze vanaf verschillende plekken te bereiken. Dus ook thuis en dat klinkt als vrijheid. Werken zoals je wilt, waar je maar wilt. Is dit bevorderlijk voor de productiviteit, of zorgt de huiselijke omgeving voor teveel afleiding?

Afleiding of rust?

Veel mensen beweren van wel. Thuis worden ze minder gestoord en lukt het ze beter hun werk af te krijgen. Eindelijk kan aan een stuk door gewerkt worden aan dat ene verslag. Die ene calculatie kan overzichtelijk gemaakt worden. De achterstand in de mailbox is eindelijk verdwenen. Met andere woorden, thuis werken bereiken we meer. Het werk komt af en op kantoor is dit onmogelijk doordat er continue mensen bij je bureau staan. Dit komt thuis haast niet voor, of wel? Thuis zijn er weer andere afleidingsf

actoren. Kinderen komen onverwachts thuis met vriendjes. De buurvrouw merkt op dat je thuis bent en wilt een bakje komen doen. Toch voor de zekerheid nog schoonmaken, omdat de viezigheid je stoort. Werk en thuis overlappen elkaar. Met als risico dat je toch minder aan het werk toe komt dan de bedoeling is.

Afbeelding: By Verawaty

Actiever op de bank of achter het bureau?

Dan heb je nog de werkplek. Waar in huis ga je dan zitten? Er zijn mensen die een extra kantoorruimte in hun woning hebben gemaakt. Niet iedereen heeft deze mogelijkheid. Die zijn genoodzaakt op de bank, aan de eettafel of zelfs op bed hun werk te doen. De een heeft hier minder moeite mee dan de ander. Dit voelt ook als vrijheid. Gewoon in je ontspannen kleding de mails doornemen of aan dat verslag werken. Die bank of het bed kunnen alleen ook te ontspannend werken. Achter het bureau neem je een actievere houding aan, wat kan bijdragen aan de productiviteit. Je thuis is ook een omgeving waar je het werk loslaat. Het kantoor is dat (als het goed is) niet. Ook hierin vervagen de grenzen. De plek waar je ontspant, wordt ook de plek waar je het werk verricht.

Flexibiliteit op de drukke dagen

Juist die ontspanning kan weer voor die productiviteit zorgen. Wanneer je bezig bent met het werk waar jij je goed in voelt, hoeft het niet uit te maken waar je dat doet. Met name die e-mails worden tegenwoordig dankzij de smartphones op iedere denkbare plek behandeld. Meer flexibiliteit in werken kan dus wel degelijk voor meer productiviteit zorgen. Zolang je voor jezelf de grenzen goed weet te bepalen en de discipline hebt om je thuis op het werk te richten. Dit zal niet voor iedereen makkelijk zijn. Gelukkig verdwijnen daarom niet de werkplekken binnen de kantoren. In sommige functies ontkom je er niet aan om op kantoor te komen. Maar wanneer die flexibiliteit geboden wordt, dan is het fijn eens met een laptop op schoot in je pyjama je werkdag te beginnen.