Not perfect, just better

Today I was thinking about the unnatural feeling of balance. When we try to heal, we enter a stage that could be more healthy. However, the unfamiliarity can make this feeling uncomfortable. With the risk we can fall back in our previous unhealthy behaviors.

Since a couple of weeks I am trying to eat more healthy. Be more aware about my schedules and yoga exercises. I feel better in a way. For example, I do not have the stomach aches I had before. So it seems that my new food habits are better for my indigestion. Furthermore, it seems I am more balanced mentally. It’s not perfect, just better. I must admit that.

Unfortunately, the anxiety doesn’t go away, I can control it more. I am aware. At this moment, when I am writing this piece, I have a headache. A headache that’s there for like a month. I am used to it now. In the past, I quit doing the healthy stuff. With the idea, that it didn’t work anyhow. Now I want to continue what I am doing, because it can get me at a place that could be better for me. Whether it’s for work or personally, eating healthy and training focused, can contribute to a new and better lifestyle in the longer term.

Ladies like Layla and Jacky are also unfamiliar with positivity. Layla doesn’t know what to do now, when she has a great assignment ahead of her. She has the chance of a lifetime. Jacky has found the lover of her life. Both are afraid of the happiness in their lives. They accept it with all tears and pain, but they continue. They know this positivity can be a contribution for them for a lifetime.

So even though this good that is happening to you feels unnatural. It can be a good thing. It could be the reason to hold on to a better lifestyle, to take you to a better place. And if you can’t see that better place, just see where you are now. The good thing that is in front of you. It could be the reason to keep going, so this good thing can turn into something wonderful.

Create my picture

This website is like my public diary. Everything I write is written from my heart and soul. Whether it is a fictional story, a short blog or my poetry. It’s all me. It’s all Vera. Or Verawaty. Or Pherawaty. It’s all me. That is why I can be proud on this website. It’s my accomplishment. Which is also the scary part. Everyone can read what went through my mind.

How can I write about sadness and grief? How can I write about love and deceit? Did I experience it? And how did I experience it? As the victim? Or was I the cause?

Neither of those questions will be answered. It will take all the mystery away that makes me me. Little by little I will unravel some elements. You have to read further than the words, sentences and chapters on my website. The LVCH fairytales. LVCH Magazine I should call it.

Not a website, but a magazine. I have to name it, to believe it. The LVCH Magazine is full of mystery, beauty and courage. All characters are women to be proud of. Women you want to be. With their mysteries and their flaws. I can say, they are all part of me. With them I show you pieces from my puzzle. If you find them, tell me. I don’t have the original picture for you. It’s on me and you to create the whole image, that’s called me.

🌸💋 Verawaty

Angst: probleem of uitdaging?

Hoe vaak horen we dat we iets als een uitdaging moeten zien? Vaak. Nieuwe gebeurtenissen brengen altijd spanning met zich mee. We worden nerveus en zenuwachtig. Krijgen buikpijn. Worden misselijk. Trillen. Duizelingen. Allemaal lichamelijke klachten die gepaard gaan met angst. Daarnaast maken onze gedachten ons verwarrend. Er ontstaat een film van de gebeurtenis die in het vooruitzicht ligt. De beelden van de film veranderen continu, net als de geluiden. Er ontstaan meerdere films die niet op elkaar lijken en de een nog dramatischer dan de andere. Zenuwen noemen we dat. Als we die uiten, dan horen we: zie het als een uitdaging.

Een nieuwe ervaring beleven is nou eenmaal een verrijking in je leven. Je staat er op dat moment niet bij stil, maar nadat de gebeurtenis heeft plaatsgevonden merk je vanzelf dat je gegroeid bent. Daarom zeggen mensen dat, om je te stimuleren toch die ene stap te wagen. Ze weten dat je er spijt van gaat krijgen als je vanwege de angst voor het nieuwe. Het is zonde om door die angst een verrijkende ervaring te laten gaan.

https://www.pinterest.com/pin/459437599480466936/

Toch zijn er veel die niet om de angst heen kunnen. Waarbij de angst een te grote invloed heeft. Een beetje spanning en zenuwen zijn gezond om te ervaren. Wanneer het teveel gaat overheersen, dan kan je niet meer spreken van een uitdaging. Als je gaat overgeven of extreem duizelig wordt. Of extreem last hebt van nare gedachten over wat kan gebeuren. Er zullen veel mensen zijn die je proberen te helpen, maar soms kan je er niets aan doen. Hoe graag je ook wilt.

Het is dan makkelijk te spreken over een probleem. Laten we dat dit keer niet doen. Laten we zeggen dat je dan wel een uitdaging hebt. Een uitdaging om te zoeken naar andere verrijkende ervaringen die niet die angstige gevoelens naar boven brengen. Maar die jou blij maken, die je doen groeien. Het bestaat. Dat weet je. Als je diep in je hart kijkt en eerlijk bent naar jezelf, dan weet je hoe jij kan groeien en jouw eigen angst de baas kan zijn. Kijk in je hart, kijk in je ziel. Waar droomde je van als kind? Die dromen zijn het puurst. Die zijn jij, zonder angst maar met vreugde.

 

 

De balans tussen licht en donker

Yoga, klassiek ballet en schrijven zijn drie bezigheden die ik tot nu toe heb beschreven voor deze website. Ook vakantie heb ik genoemd. Het is niet mijn favoriete bezigheid, maar wel een periode om tot rust te komen. Dat is namelijk de andere kant van deze website, rust. De andere kant is chaos. Warrior staat voor de strijd tussen rust en chaos, en hoe we daarin onze eigen strijders zijn. Chaos staat voor de psychische gemoedstoestanden waar ik dagelijks mee te maken heb. Het is niet eenvoudig deze zomaar neer te zetten, daarmee geef ik natuurlijk wel veel bloot en ik wil toch een mate van objectiviteit behouden in dit blog. Wat mij helpt, hoeft namelijk niet goed voor een ander te zijn.

Met deze website hoop ik alleen iemand inspiratie te geven, misschien hoop of een stap in een nieuwe richting. Zelf heb ik al veel stappen gezet om met mijn angsten en onzekerheden om te gaan. Nog steeds ben ik zoekende naar een levenswijze die mij het beste in balans houdt. Dat is een heel moeilijk proces, maar ik ben er achter gekomen dat het belangrijk is dat wat ik doe, ik ook echt leuk vind. Dit klinkt heel vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Ik noem ze de lichte factoren, verwijzend naar de lichtroze kleuren in het moodboard van Warrior. Zelf word ik hier vrolijk en rustig van. Voor de ander kan dat de kleur blauw of groen zijn.

In de psychologie wordt ook wel gesproken van beschermingsfactoren. Dit zijn factoren die ervoor zorgen dat je op het rechte pad blijft, dat je in vervelende omstandigheden niet de verkeerde keuzes maakt. Beschermende factoren kunnen het gezinsleden zijn, familieleden, vrienden, klasgenoten, of een goede meester of juf. Wanneer je thuis door een moeilijke situatie gaat, kan een juf of een lieve vriendin je er door heen slepen. Of als je op school gepest wordt, kunnen je ouders een goede steun zijn voor je.

Het zou ideaal zijn als het leven altijd in balans is. Dat de donkere en lichte factoren altijd in evenwicht zijn, of beter nog, dat de donkere factoren helemaal niet voorkomen. Helaas is dat laatste zelden aan de orde. In Warrior zullen daarom ook donkere onderwerpen besproken worden. Angst. Depressies. Borderline. Bipolaire stoornis of PTSS. Psychische aandoeningen die voor velen onbekend zijn, maar voor anderen ook zeer bekend. De laatste tijd komen deze steeds meer onder de aandacht, maar er is nog steeds niet voldoende begrip voor en dat wordt ook zeker niet ervaren door de mensen die hier zelf mee hebben te maken.

Sommigen kennen geen balans, ze kennen geen rust en ook geen lichte of beschermende factoren. Zij kennen alleen chaos in een donkere toestand. Het licht krijgen ze niet vaak aangereikt. Vaak zitten zij zo vast in hun eigen gevoel, dat ze het licht niet eens meer kunnen herkennen. Zelf zie ik deze gelukkig nog wel, ze blijven alleen niet. Yoga. Dansen. Schrijven. Soms ben ik ermee bezig, maar voel ik het niet. De geruststelling en ontspanning die verlichtende activiteiten kunnen geven. Ik weet ook niet of dat ooit zal komen. Tot die tijd houd ik mij vast aan die tijdelijke lichtmomenten. Zolang deze er zijn, maakt dat de donkere chaos dragelijker.