Laat gewoon los

Een keer per week volg ik een balletles. Voor mijn gevoel te weinig, want ik vind het geweldig. De les duurt 1,5 uur. Dit lijkt lang, maar het is te kort om werkelijk te genieten van het dansen. Dat lukt me pas na ongeveer een uur. Dan besef ik dat ik de passen op een gegeven moment moet loslaten. Vertrouwen op wat ik heb geleerd en de muziek volgen. Tellen doe ik eigenlijk niet eens tijdens het dansen. Ik volg de maten van de muziek, onthoud de klanken waar de passen bij horen. De balletles begint met een sessie aan de barre. De laatste les moest op een voet op mijn tenen blijven staan, het andere been naar voren omhoog. Vervolgens ook een keer opzij en naar achteren. Alle keren bleef je op een been op de tenen staan. Bij deze houding zal vast een prachtige Franse naam horen, helaas is me deze even ontschoten. Krampachtig hield ik de eerste keren aan de barre vast, zoekende naar mijn balans. Dit vond ik dus niet, waarop de docente zij ‘laat gewoon los’.

Gedwongen of gewenst

‘Laat gewoon los’, ze had gelijk. Het hielp. Soms moet je gewoon loslaten zei ze. Niet wachten op de balans, maar loslaten en maar zien wat je bereikt. Dat klinkt doodeng en ik stond gewoon in een danszaal met een barre naast me. Het dagelijkse leven vraagt en dwingt je met enige regelmaat tot loslaten. Iets wat we eigenlijk allemaal eng vinden. Diep van binnen willen we allemaal soms los zijn van alles. Onze baan opzeggen, het huis verkopen en vertrekken naar een ver oord.

Achterlaten

Sommige mensen doen dat. Die verkopen alles en beginnen een restaurant of B&B in het buitenland. Verschillende televisieprogramma’s besteden hier aandacht aan. Lacherig of vol bewondering kijken we het aan. Verbijsterd over hoe mensen een voorspelbaar leven achterlaten voor een leven in puin vol onzekerheden. Veel dromen ervan, maar blijven jarenlang toch braaf naar kantoor gaan. Ergens geeft dat ons natuurlijk zekerheid. We weten waar we aan toe zijn. Maar al te graag houden we ons vast aan dat kantoor en de loonstrook. We kunnen er altijd op terugvallen en het is de basis van ons bestaan, ons balans.

Duidelijkheid

Als je iemand bent die hier vrede mee heeft, prima. Sommige mensen hebben deze voorspelbaarheid en duidelijkheid nodig om zichzelf staande te houden. De rust en regelmaat is voor velen zeer belangrijk en moet zeker niet onderschat worden. Loslaten is voor deze mensen pijnlijk. Met name als het gaat om een vertrouwde kwestie. Des te erger is het als zij gedwongen worden om de vertrouwde omgeving te verlaten. Gebeurtenissen met verlies en verlaten kunnen dan zeer heftig binnenkomen.

Kies jouw moment

Loslaten. Ja, soms moet je dat gewoon doen. Maar eens in de zoveel tijd voelt die barre gewoon erg prettig om je aan vast te houden. Het liefste bepaal je zelf wanneer je loslaat. Als jij er aan toe bent. Als het jou moment is. Als je dan valt, dan is het je eigen gekozen avontuur.

De plek voor het nieuwe werken

Dankzij de digitalisering lijkt werken op een kantoor steeds zeldzamer te worden. Meer bedrijven introduceren het nieuwe werken. Hierbij mag je ook vanaf een andere locatie je werk uitvoeren. Vanuit een cloud of via een netwerkverbinding zijn de documenten overal op te vragen. Alles wat we nodig hebben, staat tenslotte op de computer. Met de juiste ICT voorzieningen zijn deze vanaf verschillende plekken te bereiken. Dus ook thuis en dat klinkt als vrijheid. Werken zoals je wilt, waar je maar wilt. Is dit bevorderlijk voor de productiviteit, of zorgt de huiselijke omgeving voor teveel afleiding?

Afleiding of rust?

Veel mensen beweren van wel. Thuis worden ze minder gestoord en lukt het ze beter hun werk af te krijgen. Eindelijk kan aan een stuk door gewerkt worden aan dat ene verslag. Die ene calculatie kan overzichtelijk gemaakt worden. De achterstand in de mailbox is eindelijk verdwenen. Met andere woorden, thuis werken bereiken we meer. Het werk komt af en op kantoor is dit onmogelijk doordat er continue mensen bij je bureau staan. Dit komt thuis haast niet voor, of wel? Thuis zijn er weer andere afleidingsf

actoren. Kinderen komen onverwachts thuis met vriendjes. De buurvrouw merkt op dat je thuis bent en wilt een bakje komen doen. Toch voor de zekerheid nog schoonmaken, omdat de viezigheid je stoort. Werk en thuis overlappen elkaar. Met als risico dat je toch minder aan het werk toe komt dan de bedoeling is.

Afbeelding: By Verawaty

Actiever op de bank of achter het bureau?

Dan heb je nog de werkplek. Waar in huis ga je dan zitten? Er zijn mensen die een extra kantoorruimte in hun woning hebben gemaakt. Niet iedereen heeft deze mogelijkheid. Die zijn genoodzaakt op de bank, aan de eettafel of zelfs op bed hun werk te doen. De een heeft hier minder moeite mee dan de ander. Dit voelt ook als vrijheid. Gewoon in je ontspannen kleding de mails doornemen of aan dat verslag werken. Die bank of het bed kunnen alleen ook te ontspannend werken. Achter het bureau neem je een actievere houding aan, wat kan bijdragen aan de productiviteit. Je thuis is ook een omgeving waar je het werk loslaat. Het kantoor is dat (als het goed is) niet. Ook hierin vervagen de grenzen. De plek waar je ontspant, wordt ook de plek waar je het werk verricht.

Flexibiliteit op de drukke dagen

Juist die ontspanning kan weer voor die productiviteit zorgen. Wanneer je bezig bent met het werk waar jij je goed in voelt, hoeft het niet uit te maken waar je dat doet. Met name die e-mails worden tegenwoordig dankzij de smartphones op iedere denkbare plek behandeld. Meer flexibiliteit in werken kan dus wel degelijk voor meer productiviteit zorgen. Zolang je voor jezelf de grenzen goed weet te bepalen en de discipline hebt om je thuis op het werk te richten. Dit zal niet voor iedereen makkelijk zijn. Gelukkig verdwijnen daarom niet de werkplekken binnen de kantoren. In sommige functies ontkom je er niet aan om op kantoor te komen. Maar wanneer die flexibiliteit geboden wordt, dan is het fijn eens met een laptop op schoot in je pyjama je werkdag te beginnen.

Kiezen: vrijheid of vermoeiend?

Tegenwoordig hebben we allemaal de mogelijkheid ons leven in te richten zoals wij willen. Hoe ouder we worden, hoe meer deuren open gaan. Dat klinkt als een uitdaging, een avontuur. Helemaal omdat er zoveel opties zijn waaruit we kunnen kiezen. Allerlei verschillende opleidingen, sporten, hobby’s en banen. Maar er zijn zoveel mogelijkheden, dat we bijna het overzicht verliezen. Dat je eigenlijk haast bang bent dat je iets mist.

Zo koos ik jaren geleden voor de opleiding Psychologie en kwam ik er vervolgens een jaar later achter dat de opleiding Gezondheidswetenschappen ook bestond. Of Medische Biologie. Dat waren ook ontzettend mooie opties geweest, maar ik had nog nooit hiervan gehoord. Niemand in mijn omgeving die mij daarop geattendeerd had. En als dat wel was gedaan, dan betwijfel ik of ik wel die opleiding had gekozen. Op dat moment had ik nog geen idee welke studie ik wilde volgen, laat staan het type werk wat ik jaren later zou doen. Eigenlijk had ik werkelijk geen idee. Ik koos de opleiding waar ik op dat moment het meeste affiniteit mee had en dat was Psychologie. Gevoelsmatig en persoonlijk was dit een goede keus, carrière technisch betwijfel ik.

Maar dat geeft niet. Jaren later stond ik open voor allerlei mogelijkheden en keek ik haast mijn ogen uit naar alle banen die voor het oprapen lagen. Bij wijze van spreken dan. Er was genoeg werk, maar niet het werk dat aansloot bij mijn wensen. Schrijven en Psychologie. Die twee wilde ik het liefst combineren. Het grappige is dat beiden altijd wel voorkomen in een baan. Schrijven en communicatie zijn een groot onderdeel van je werk in dit e-mailtijdperk en psychologie, daar kan je een boek mee vullen als je geconfronteerd wordt met de verschillende karakters op de werkvloer.

Hoewel de banen niet direct aansluiten bij de studie, sluit het wel aan bij mijn opleidingsniveau. Dat laatste opent nog meer deuren en zie daar, nog meer mogelijkheden waaruit je kan kiezen. Eigenlijk kan ik alles worden en blijken mijn interesses en mogelijkheden breder te zijn dan ik dacht. Maar wat wil ik echt? Welke weg ga ik kiezen?

Er is zoveel. Aan de ene kant is het fantastisch dat ik de vrijheid heb om te kunnen werken zoals ik doe. Ik weet dat mijn leven er heel anders uit had kunnen zien. Als ik in mijn geboorteland Indonesië was gebleven, dan vermoed ik niet dat ik ooit een stap in een universiteit had gezet. In ieder geval niet als student. Alhoewel, je weet het nooit welke mogelijkheden op mijn pad waren gekomen. Geboren in Indonesië, uiteindelijk studeren en werken in Nederland. Die stap was niet mijn eigen keus, maar het is me wel overkomen, waardoor ik nu de luxe heb zoveel te kunnen doen.

Gelukkig is het tegendeel waar. Natuurlijk heb ik hier meer mogelijkheden, maar er blijven ook genoeg deuren gesloten. Dat voelt soms oneerlijk. Aan de ene kant is het beter, anders werd het helemaal onoverzichtelijk. Een enkele deur gaat open. Die weg geeft mij de mogelijkheid mij te ontwikkelen als mens. Daarnaast creëer ik een andere weg, een die anders is. Die nog niet voor mij uitgestippeld is. De weg die nog onbekend is, maar die ik zelf kan invullen. Het lijkt eng en leeg, maar dat is het niet. Dat is vrijheid.

Liefde in een harde wereld, een bewuste keuze

De wereld is hard, keihard. Dit zal nooit veranderen. Het is aan onszelf om te beslissen hoe we hier mee omgaan. Voor mijzelf is dat tot op de dag van vandaag een strijd. Zo sta ik regelmatig voor de keus om mee te gaan in de harde samenleving of om toch te kiezen voor een rustigere vredige manier.

Wanneer je veel negatieve confrontaties ervaart, dan is de neiging om dit gedrag te kopiëren groot. Tenslotte val je minder op als je hetzelfde bent als de massa. Zo betrappen we ons vaker op kopieergedrag, hoewel we vaak niet eens weten waarom voor dat specifieke gedrag is gekozen. Omdat de anderen dat ook doen, wordt dan gezegd. Of dit terecht is, wordt zelden afgevraagd. Mensen die uitzonderingen zijn, vallen op en zijn daardoor een makkelijker doelwit voor de massa. Daarom lijken veel mensen op elkaar en wie zich weet aan te passen, zal overleven. Oftewel, keihard worden in deze harde wereld.

Deze houding is echter niet voor iedereen weggelegd. Zo ook niet voor mij. Al heb ik er bewust voor gekozen niet mee te gaan in de keiharde houding die om mij heen ontstond. Met name ten tijde van de recessie merkte ik de veranderingen op de werkvloer. Er werd meer geëist, de zaken gaan niet goed en alle werknemers voelen de druk en dreiging van de economie. Door alle stress gaan mensen zich op elkaar afreageren. Wie het hardst schreeuwt en duwt, die wint. Zo simpel is het. Ik keek ernaar, liet alle nare reacties over mij heen komen en besloot niet toe te geven. Of het mij meer zou hebben gebracht als ik mij net zo had gedragen, dat vermoeden heb ik niet.

Bron: Pinterest

Te midden van de chaos koos ik voor de rustige vredige manier. Dit bedoel ik niet zweverig of naïef. Zeker niet, want ik besefte wel degelijk dat ik daarmee de strijd niet ging winnen. Of dat het ten koste ging van mijzelf. Maar ik weigerde om net zo naar en hard te worden als de mensen om mij heen. Zelf voelde ik hoe ellendig dit aankwam. Ik vond het niet nodig, om dat een ander aan te doen. Natuurlijk werd het mij soms te veel, nog steeds, en dan kan ik dit niet verbergen. Maar over het algemeen hield ik mij rustig en vriendelijk. Hier sta ik nog steeds achter. Er zijn genoeg mensen die kiezen voor de harde weg. Des te meer redenen voor mij om een andere weg in te slaan, waarbij ik al die anderen achter me laat. Nee het is niet naïef, het is een bewuste keuze, iedere dag weer.

Warrior staat voor de strijd voor liefde. Om te kiezen voor het goede, ondanks al het slechte om je heen.

Op reis: wanneer gaan we weer?


Het is eind mei en bij velen is het vakantiegeld gestort. Voor anderen is de vakantie zelfs al begonnen. Zo is een collega vanaf deze week vier weken naar Italië. Ik jaloers? Dat valt wel mee, maar aan de ene kant verlang ik ook naar een periode van rust, lezen en een goede zon. Dat beeld hebben wij namelijk van vakanties, zon en rust. Maar de aanloop ernaar kan voor sommigen behoorlijk veel stress opleveren. Wat neem ik mee? Heb ik alles geregeld? Weten we de weg naar de camping of komen we op tijd aan bij het vliegveld? Niet iedereen kan hier goed tegen en er zijn zelfs relaties die de zomervakantie niet overleven. Dat laatste is wel erg drastisch en vaak is er toch echt wel meer aan de hand dan de vakantie alleen.

Nu moet ik toch eerlijk zijn, vakantie is niet mijn ding. Vroeger vergat ik deze zelfs. Collega’s waren voor een aantal weken afwezig, maar het kwam dan niet in mij op om zo’n periode voor mezelf te boeken. Waarom niet? Omdat ik stiekem kamp met heimwee. Niet de standaard heimwee dat je ziek bent, of alleen maar in bed ligt te huilen. Nee dat zeker niet, sinds mijn zestiende jaar heb ik dat toch echt wel weten te onderdrukken. Wat gebeurt er dan wel?

Eerst ben ik heel flink alles aan het regelen, simpelweg om ervoor te zorgen dat ik alles goed op orde heb en dat ik mij daar niet over druk hoef te maken. Wanneer ik eenmaal moet vertrekken, beperk ik mijn lijst tot een paar essentiële items: lenzen in (anders zie ik niets), reservelenzen mee (anders zie ik niets), pinpas, creditcard, paspoort en reispapieren. Als ik al deze spullen heb, dan kom ik er wel.

Onderweg ben ik nog steeds scherp, al lukt het mij niet in de auto mijn ogen langer dan een uur dicht te houden, ik val echt in slaap en autorijden in een vreemde omgeving is niet aan mij besteed. Maar ik houd mij graag bezig met iedereen voorzien van eten en drinken (met name de chauffeur) en zo nu en dan goede muziek op zetten. Gelukkig houd ik wel van meerijden en kan ik daar, vooral met de juiste tracklist, goed van genieten.Hangmat hippie

Als we er eenmaal zijn, dan wordt het al minder. We zijn er dan, in een vreemd land. Een vreemde omgeving, met een vreemd huisje, een vreemd bed. Alles is anders. Dat hoort bij vakantie, dat is leuk. Wanneer kunnen we naar huis? Ik zeg het niet, maar dat denk ik wel. Wat mij betreft, mogen we namelijk gewoon weer terug. Die rit was ontzettend leuk, laten we weer gaan. Maar dat kan natuurlijk niet.                                            

Het duurt nog twee weken voordat we weer huiswaarts gaan en dat kan voor mij niet snel genoeg gaan. Hoe mooi het weer ook is. Ik wil weer terug, maar ik moet genieten, want dat hoort. Dat kan ik ook wel, met een boek en soms een zee, een zwembad en het terras van de stacaravan.

Ondanks de vervelende aanwezigheid van de heimwee, ben ik er bewust van dat deze periode van rust goed voor me is. Dat ik op adem moet komen, mij weer moet opladen en ook dat het mooi is dat ik in een andere omgeving ben. Het is niet veel mensen gegund en wat ik kan doen is deze nieuwe plek weer gebruiken als inspiratie. Voor mijn boek, mijn schrijven en mijn vrijheid. Die hopelijk ooit gaat komen en misschien wel op een plek die voor mij nu nog onbekend is.

Bron afbeeldingen: Pinterest