Layla ~ 9 ~ Vechten


Toegeven. Het is een woord waar ze niet aan wilt denken. Ze is nog liever ziek, dan dat ze toegeeft aan al haar verdriet. Zelfs vandaag niet. Werken is onmogelijk. Deze keer heeft ze zichzelf ziek gemeld. Studeren is al helemaal geen doen. Wat er aan de hand is weet ze niet, maar er is iets mis. Met moeite weet ze haar glas water te pakken om haar paracetamol in te nemen. Fleur heeft ze de hele week niet gezien. Ze is iedere dag met Maurits, waar Layla blij om is. Ze was bang dat die gekke Annabel Maurits aan het verleiden was, maar dat is gelukkig niet zo. Annabel hield Maurits net zo in het oog als Layla deed. Allebei hadden ze door dat die jongen aan het afdwalen was, maar hij was wel trouw aan Fleur. Wat bijzonder is. Na drie jaar lijken die twee nog hechter dan ooit. Het zou Layla niet verbazen als Fleur en Maurits al snel gaan samenwonen. 

‘Lay!’

Nee he. Fleur is thuis en ze wilt liever deze toestand verbergen. Layla heeft geen zin in de waterval genaamd Fleur. Op sommige momenten leidt het af. Op andere momenten is het gewoonweg behoorlijk irritant.

‘Lay he we willen…’

Stilte. Fleur is stil en Layla heeft niet eens iets gezegd. Tot haar verbazing ziet Layla ook Annabel, Emmi en Maurits de kamer in rennen. Ze bewegen druk om haar heen en Fleur staat bij haar. Gebeld. Niet gebeld. Nee natuurlijk niet. Ze kan amper drinken.

‘Het geeft niet, Fleur. Blijf bij Layla’.

‘Ik bel Beth en Frank’. Annabel. Waar bemoeit zij zich mee?

‘Layla?’ Emmi. Ze begrijpt het meisje nog steeds niet. De ene keer is ze lief en zachtaardig. De andere keer komt haar adellijke elitaire kant naar boven. Layla weet nog steeds niet of ze Emmi kan vertrouwen. ‘Layla. Heb je pijn?’

Ik heb altijd pijn. Ik kan het aan. Meer dan jullie allemaal.

‘Layla?’ Die stem. Ze weet dat het Maurits is, maar de zware klank brengt haar terug. Ze gilt. Dit keer lukt het. Toen niet. De dag dat het nodig was.

‘Lay, kalm he. Het is Ritz. Hij doet niets’.

Ze weet niet waarom. Ze weet niet wat er is gebeurd. Of wilt ze het niet weten? Wilt ze de avond vergeten dat ze dacht dat ze alles aan kon? Dat ze dacht te zijn zoals Fleur, Annabel en Emmi. Leuke jonge meiden. Onbezorgd. Mooi. Jong. Tenslotte is ze zelf ook jong en ook mooi. Dat hoort ze regelmatig. Niet voor niets kreeg ze snel het gezelschap van die kerel. Het was gezellig. Heel gezellig. Dat wilde ze zelf. Net als met Lex. En Cedric. Hij was alleen niet als Lex en Cedric. Ook niet als de leraar. Maar dat kon hij niet weten. Hij kende haar niet eens. Zij wilde een keer. Hij wilde een keer. En haar lichaam strafte haar meteen. Gewoon omdat ze jong wilt zijn. Nooit wordt ze als Fleur. Ze is Layla. Haar leven is anders, maar dat accepteert ze niet. Ze blijft vechten. Haar ogen houdt ze op Fleur, Emmi en Annabel. Zo wilt ze zijn. Zo moet Layla Marquez worden. Fleur helpt haar. Dat weet ze. 

‘Ik ben hier, Lay’.

Dat weet ze. Fleur is er. Altijd.

Layla ~ 8 ~ De volgende stap


Na haar confrontatie met de zus van haar vader, pakt Layla haar studie serieuzer op. De afgelopen jaren was ze voornamelijk gericht op de studie Engels en stond alles in het teken van de oude Engelse literatuur. Het was voornamelijk haar moeder door wie Layla zich liet leiden in haar keuzes. Waarom ze dat deed, dat wist ze niet. Misschien komt het door de confrontatie met haar opa jaren geleden. Ze ontmoette hem in de supermarkt. Daar werkte ze vanaf haar zestiende jaar om de kamer te betalen waar ze woonde. Hij herkende haar, maar zei er niets over. Wel gaf hij haar radeloos een boodschappenlijstje. Niet wetende waar hij het moest vinden of wat de producten inhielden. Vanaf die dag hielp Layla hem iedere dag in de supermarkt. Na een paar weken vroeg zij zich af of hij inmiddels niet wist waar hij alles kon vinden. Toch bleef hij haar opzoeken en ieder keer gaf hij haar weer het lijstje. Het duurde niet lang voordat Layla hoorde over de ziekte van zijn vrouw. Layla werkte ruim twee jaar in de supermarkt. De week voordat ze vertrok, moest ze het de man vertellen. Hij bedankte haar vriendelijk voor haar toegewijde diensten. Een echte militair dacht Layla bij zichzelf. Ze wist van de hoge functie van haar opa. Het is de reden voor de strenge opvoeding die hij hanteerde. Layla hoopte dat ze uiteindelijk weer contact met haar zouden opnemen, maar dat is tot op de dag van vandaag niet gebeurd. 

            Die middag zit Layla te piekeren in het appartement. Haar ontmoeting met Marquez blijft door haar hoofd spoken. De zus van haar vader had de moeite genomen Layla op te zoeken in Parijs. Al is Parijs voor Marquez geen grote reis. Die mensen beschikken over zoveel middelen. Ze kunnen overal heen. Layla weet dat Marquez overal ogen heeft. Dat ze altijd in de gaten wordt gehouden. Ze heeft niet volgens Marquez geleefd de afgelopen jaren. Maar dat hoeft ook niet, bedenkt ze nu. Als ze maar de basis legt voor een toekomst met Marquez. Dat betekent werken aan haar carrière als een juridisch tolk. Twijfelend bekijkt ze een brochure van de faculteit Rechten. Ze kan een minor volgen, naast haar studie Engels. Met een zucht gaat ze aan tafel zitten en vult het inschrijfformulier in. Tijdens het invullen en aanvinken van de vakken, voelt ze een misselijk gevoel opkomen. Haar handen trillen en de brok in haar keel wordt groter en groter. 

            ‘Ik ben Layla Marquez’, zegt ze tegen zichzelf. ‘Ik ben Layla Marquez’. Ze sluit haar ogen en probeert haar gedachten rustig te maken. ‘Ik ben Layla Marquez’. Ze neemt een slok van haar water en vult het formulier verder in.

            ‘Dit is niet Layla Marquez’, klinkt een stem. ‘Mijn Layla moet dansen’.

            ‘Ik ga dansen, mama. Ik blijf dansen’.

            ‘Niet vergeten, zonnetje’.

            ‘Nee papa, ik blijf dansen. Maar ik moet werken’.

            ‘Goed zo, zonnetje’.

            Tevreden bekijkt Layla het inschrijfformulier. Dit is haar volgende stap. Ze loopt naar haar slaapkamer en haalt haar boekje tevoorschijn. In haar boekje vinkt ze Rechten aan. Het duurde lang voordat ze deze stap kon nemen. Door haar verleden met het rechtssysteem, wilde ze lang wegblijven van advocaten, rechters en de rechtbank. Hoe vaak ze wel niet heeft moeten getuigen en tolken voor haar laatste pleegfamilie. Het heeft haar eigenlijk stuk gemaakt, maar ze heeft geen keus. Het is een belofte die ze heeft gemaakt, als Layla Marquez.

Layla ~ 7 ~ Marquez

Een nieuw jaar en een nieuwe baan. Layla heeft nog een reden gevonden om Parijs op te zoeken. Dankzij de manager is ze in contact gekomen met een modellenbureau. Haar contactpersoon was direct onder de indruk. Wat niet raar is. Die kracht heeft ze en als model kan ze dat mooi gebruiken. Het heeft te lang geduurd dat ze haar ware zelf onderdrukt om niet op te vallen. Om niet in de val te lopen zoals haar moeder deed jaren geleden. Dit is de perfecte manier. Parijs. Hier kan ze Layla zijn. Tevreden loopt ze door de straten nadat ze weer een fotosessie heeft gehad. Meerdere fotografen willen haar voor de lens. Haar agente heeft haar goed aangeprezen. 

            Als Layla de straat in loopt van haar hotel, ziet ze een dame staan. Automatisch houdt ze haar pas in. De haren. De kleding. De houding. ‘Marquez’, fluistert ze voor zich uit. Terwijl ze verder loopt, ordent ze haar kleding. Ze draagt een korte zwarte rok, met daaronder hoge zwarte laarzen en eroverheen een wijde witte trui. Gelukkig draagt ze haar lange jas, die haar de statigheid geeft die aansluit bij Marquez. Zodra ze de vrouw passeert, ontwijkt ze niet het oogcontact die dame van haar vraagt. Een knik is voor Layla al voldoende om een lichte buiging te geven. Daarna volgt ze de dame het hotel in. Ondertussen begroet Layla de dames bij de receptie. Ze wilt geen argwaan wekken. Alhoewel, wat moet de argwaan zijn? Ze kan een afspraak hebben met een opdrachtgever voor haar modellenwerk. Maar Layla weet beter.

            De dame kiest een tafel in de hoek bij een raam. Daar kunnen ze rustig praten, begrijpt Layla meteen. Ook Layla controleert of ze niet te dicht bij de andere gasten zitten. Aan de ene kant spreken ze vast in het Spaans. De kans is klein dat de andere gasten het gesprek volledig kunnen volgen.

            ‘Mijn naam is Carmen Fernandez, Layla. Ik ben…’

            ‘De zus van mijn vader’, vult Layla aan. ‘Ik ben op de hoogte van de stamboom van Marquez, Fernandez en Betista’.

            ‘Als dat zo is, Layla’. Carmen vouwt haar handen ineen. ‘Dan weet jij ook van de regels van Marquez en wat jouw huidige werk daarin betekent’.

            Layla staart zonder blikken of blozen naar Carmen Fernandez. Natuurlijk is ze daarvan op de hoogte. ‘Officieel behoor ik niet tot de familie Marquez. Het is voor mij daarom minder van belang om daarmee rekening te houden met mijn activiteiten. Ik kan u verzekeren, mevrouw Fernandez, dat mijn werk als model degelijk zal blijven’.

            ‘Dat kan gevolgen hebben voor jouw carrière’.

            ‘Ik ambieer geen carrière als model. Het is enkel een aanvulling van mijn kapitaal’. Layla ziet de ogen van Carmen Fernandez groter worden. ‘Marquez hoeft zich geen zorgen te maken. Mijn vader heeft mij goed opgevoed. Kwam u daarvoor naar Parijs?’

            ‘Ik zou het zonde vinden als jouw plek bij Marquez onmogelijk wordt. Er is nog een ingang, dat weet je. Maar niet met een carrière als model’.

            ‘Daar ben ik mij van bewust. Ik werk ook al als vertaalster. Russisch onder andere’. Nu heeft ze de aandacht van de vrouw. ‘Het zijn nu nog eenvoudige vertalingen, maar in de toekomst zal ik werkzaam zijn als juridisch tolk, voor meerdere talen’.

            ‘Ga zo door, Layla. Blijf ondertussen in contact met de familie Vlorensteijn. Je weet waarom’.

            ‘Ja mevrouw Fernandez’.

Layla ~ 6 ~ De manager


Natuurlijk herkende ze de manager. Haar geheugen heeft haar niet in de steek gelaten, helaas. Het is geen slechte man en daarom durft Layla hem ook zelf op te zoeken. Ze weet waar ze hem kan vinden. Ook hij zat toen vast in de vreemde wereld waar zij zich in bevond. Een plek die eerst zo hartelijk en veilig leek, maar ook hij werd meegetrokken in de andere duistere wereld waar het netwerk van Sergio Anatoli aan meedeed. Al een paar weken is Layla genoodzaakt weer die familie op te zoeken. Het is aardig dat ze zo betrokken wordt bij de familie Vlorensteijn, maar dat heeft juist als gevolg dat ze haar laatste pleeggezin moet inschakelen om haar verleden te beschermen.

            Gelukkig is de manager zelf ook bang voor zijn eigen verleden, maar hij heeft het stom genoeg wel tegen Beth Vlorensteijn gezegd. Nadat ze hem heeft gesproken, blijft Layla nog lang nadenken. Het heeft een andere reden dat hij Beth aansprak. Het had niets te maken met Layla’s verleden, maar juist Beth Vlorensteijn. Natuurlijk begrijpt ze dat meteen en ze klopt weer aan op zijn deur. Hij woont in een mooi appartement. Ruim. Modern. Weer wordt ze binnengelaten. Nog steeds ziet hij er goed uit. Iets ouder. Ze zijn tenslotte allemaal zes jaar ouder. Ook zij. 

            ‘Waarom vertelde je het tegen Beth Vlorensteijn?’ Ze durft dicht tegen hem aan te staan. Haar borsten duwen in zijn buik. Zijn ogen hebben weinig nodig om zijn verlangens wakker te schudden. Hoewel ze hoopte dat het niet nodig was, heeft ze toch haar goede jurk aangetrokken.

            ‘Ik ben trots je te kennen’. Zijn handen gaan langs haar arm en dan naar haar zij. ‘Jammer dat je niet ging zingen op het bal. Het had vast fantastisch geklonken. Ik heb Sergio regelmatig gezegd dat ik een ster van je kan maken’.

            ‘Daar heb ik geen interesse in’. Toch lacht ze erom, om hem af te leiden. ‘Ging het je om mij?’

            ‘Natuurlijk’.

            ‘Niet Beth Vlorensteijn zelf’. Ze ziet zijn opgelaten lach. ‘Het is Beth Vlorensteijn…’

            ‘Dat is geen straf, maar ik heb liever jou. Layla Marquez…of moet ik zeggen…’

            Ze legt haar vinger op zijn lippen. ‘Noem mij Layla’.

            ‘Layla…’

            Ze heeft geen keus en ergens wilt ze zijn aanraking. Hij ruikt lekker. Zijn lichaam voelt warm en zelfs zijn aanrakingen voelen zacht en liefdevol. Natuurlijk beseft ze dat het tijdelijk is. Altijd is de liefde die zij ontvangt tijdelijk. Ook deze middag laat ze zijn verlangende aanrakingen toe. Het gaat niet alleen om hem. Het gaat niet alleen om haar. Ze weet dat ze daardoor zijn wegen naar Beth Vlorensteijn kan tegenhouden. Met hem wel. Als ze hem bekijkt, kust ze hem hartstochtelijker. Nu kan het. Ze is twintig jaar. De wereld ligt voor haar open en ze kan alles. Nu ze niet meer vast zit aan Cedric. 

            ‘Eindelijk, Layla Marquez’.

            Bij het zien van zijn bewonderende ogen, weet ze dat haar missie geslaagd is. Hij ziet alleen maar haar. Geen Beth en dat is beter voor Frank Vlorensteijn. Tevreden laat ze zich in zijn warme armen vallen en ze voelt zijn veilige omhelzing om haar heen. Voor even is de kou verdwenen.

Layla ~ 5 ~ Verdwijning


Hij heeft het niet goed gedaan. Al als het einde van het bal nadert, beseft Frank dat steeds meer. Beth is niet lang weggeweest, maar het was voor Frank moeilijk om zich te ontdoen van Celia en Claudette. Beiden kent hij nog uit zijn studietijd en de dames zoeken hem vaak op als Beth verdwenen is. Verdwenen. Waarom Beth nu zo kort weg bleef, dat weet hij niet. Waarom ze weg was, dat weet hij ook niet. Alleen baalt hij van zichzelf. Van de Frank die hij heeft laten zien aan Layla Marquez op het Vlorensteijn-bal. 

            Deze avond drinkt hij wel een whisky. Alleen in zijn werkkamer. Beth ligt al bed. In de limousine hebben ze weinig met elkaar gesproken. Hij neemt het haar kwalijk dat ze weg was. Dat hij weer overgeleverd was aan dames als Celia en Claudette. Ze bedoelen het goed, maar het betekent ook dat ze meer weten over Beths constante verdwijning tijdens de feesten. Al jaren zit dat hem niet lekker. Om dat te verbergen doet hij alsof hij de vrije Frank Vlorensteijn is. Dat is hij niet. Het doet hem zeer dat Beth steeds verdwijnt en hij weet met wie. Ook deze avond was niet veel anders. Pas in de limousine zag hij het aan haar. Celia. Claudette. Layla. 

            Frank draait zijn gezicht naar zijn bureau. Zij had het ook door. Beths verdwijning. Waar was geweest? Wilde hij het weten? Het liefst ontloopt hij de acties van zijn vrouw. De dansen met dames als Celia en Claudette zijn aan de ene kant een goede afleiding, maar deze avond had hij het anders moeten aanpakken. Hij slaat zijn glas achterover en besluit naar bed te gaan. Tot zijn verbazing is Beth nog wakker. Haar armen gaan om zijn middel en ze kust in zijn zij.

            ‘Je bent vroeg boven’. Haar stem klinkt wel slaperig.

            Automatisch haalt hij zijn hand door haar blonde haren. Beth Vlorensteijn-de la Reve. De Brigitte Bardot look-a-like. Het was de reden dat Ella, Layla’s moeder, zo vol van haar was. Beth draait op haar rug en staart hem in het donker aan. ‘Je was weer met Celia en Claudette’.

            ‘Jij was weg’.  De norse klank in zijn stem kan hij niet tegenhouden.

            ‘Ja. Daar was ik al bang voor’. Beth komt een beetje overeind. ‘Het was niet wat je denkt, Frank’.

            ‘Je was niet met een man?’

            ‘Jawel, met de manager van de band. Maar er is niets gebeurd’. Beth gaat liggen en ze legt haar arm over haar hoofd. ‘Kom je liggen?’

            Fronsend kijkt Frank naar Beth. ‘Wat is er met je?’

            ‘Niets. We hebben het bal gehad, ik wil slapen’.

            ‘Beth…’

            ‘Die man kende Layla’.

            ‘Pardon?’

            ‘Hij herkende haar, van vroeger. Toen ze nog veel op stap was met Sergio Anatoli’.

            Een rilling gaat door Franks lichaam. 

            ‘Ze zong toen veel’. Beths stem klinkt zachter. ‘Vaak was de band daar waar hij toen voor werkte. Ik vroeg hoe lang geleden dat was. Hij had het over ongeveer zes jaar terug’.

            ‘En toen?’

            ‘Niets. Ik heb Vlorensteijn gebruikt om haar te beschermen’.

            Eindelijk gaat Frank liggen. ‘Goed zo. Dat is alles?’

            Er klinkt een diepe zucht van Beth. ‘Voorlopig wel’.